ELOS

Carta a un irmäo

2010-01-12T08:54:00.001+01:00

Escrevo estas linhas non tanto para darche a conhecer os detalles e matices que suponho xa conheces, senon, polo puro pracer literario e filosófico que un texto coma éste pode producirme no ámbito da reflexión interior e na experimentación literaria. Pretendo, con todo isto, botar unha ollada intimista sobre o meu propio ser, sobre as minhas propias circunstancias particulares, sexan estas únicas ou compartidas por outros. Pois, preciso da reflexión para recuperar o alento.

Por onde comezar, difícil decisión... O primeiro que debo dicir non é outra cousa que solicitar a clemencia da túa pluma, sexa ésta real ou dixital, posto que xa sabes de antemán que os dogmas non son o meu: e que, polo tanto, costame en exceso aprender e facer parte do meu conhecemento tódalas normas ortográficas e gramaticales que por falta de cultura ao respeito non logro comprender nin razoar. Dando coma resultado que a minha forma particular de empregrar esta nossa lingua poda resultar particularmente caótica e imprecisa, incorrecta se o prefires mais, livre e inocente.

De neno, antes de que nos conhecéramos era máis activo, ou polo menos isso creo agora. Mantinha o meu carácter único dunha forma idéntica a actual mais distinta; é difícil de argumentar... Sigo a ser o mesmo neno máis dunha forma diferente. Se cadra foi a minha intelixencia; ou eso din, pois eu non creo que en min esa cualidade tanxible para os que se din expertos na materia sexa tan abundante, pois, non fago máis que cometer erros.

Dita suposta intelixencia que conseguiu superar o carácter contemplativo e descansado, do que fago costume e tradición, logrou dunha forma lenta, pausada pero constante, que me lanzara a un mundo imaxinario, o mundo das ideas e das letras que as expresan, o mundo literario que ti tamén conheces bem.

Cando a mayoría dos meus contemporáneos aínda corría, inocentemente, detrás ou diante, según se mire, dunha pelota, eu, prefería a soedade e o silencio do lector furtivo e tímido, do sonhador esperto do neno ilusionado e aventureiro. Foi nesse momento, se cadra, pasados os anos de correr e xogar polos montes cando empezaba a ver o mundo cós ollos do crítico, cós ollos do poeta. As ideas surxían no meu interior e as conclusións chegaban con cada ollada.

Abriren os ollos produxo en min a surxida dun gusto heroico e romanticón que non deixou de medrar ata fai pouco tempo. Foi tempo de aprender, de escoitar e calar, de ver e reispetar. Foron tempos de presenciar os debates e as opiniones dos demáis xerando deste modo unha opinión propia dende a sombra, dende o silencio da inocencia e o medo a opinar fronte a xente naquel momento fora do meu alcance.

Aínda que sempre fun autodidacta no ideario e sendo pouco modesto, neste caso, a minha opinión rara vez partiu dun texto ou autor senon que istes, leídos a posteriori foron empregados como argumentación ou ampliación de conclusións e ideas xa pensadas. Por isso me resulta tan difícil de definir o meu pensamento cando se me pide precisión e coherencia. O mudar coa razóm según un vai adquirindo novos conhecementos e descartando outras conclusións xa superadas, isso que os homes de cienzas chamamos método ou falseamento. Este proceso pódese considerar positivo en grupos compostos por xente coma nós, máis a experiencia reveloume que sempre é un obstáculo frente a aqueles fundamentalistas que persiguen o dogma facendo da ideología relixión e da razóm un simple deus menor.

A independencia ideal ou ideolóxica no ámbito práctico sempre me permitiu, dentro dos marxes da contradicción, entregarme sen reserva a calquera que propuxera ou vislumbrara un campo de batalla. Máis isto non é novo para ti que compartiches algunhas dessas derrotas agridulces fai tempo.

É conhecida, por ti e por moitos outros, a minha filosofía de vida, en canto todo o que atanhe ao pensamento polo que non vou perder tempo en aclarar ou recalcar a importancia da autocrítica e da renovación, ou se o prefires por empregaren termos cultos e técnicos, da revolución permanente levada ao campo persoal.

A pesar do tempo e do caminho percorrido, dos livros e textos lidos, da experiencia das asambleias, dos debates, dos coloquios, do visto nas casas ocupadas, do compartido con ideoloxías similares e distantes ao mesmo tempo; a facilidade para expresarme e sobre todo para defender o meu pensar sen fisuras e contradiccións asim como evitar as trampas dialécticas segue a ser unha asignatura pendente desta carreira que é a vida. Algúns días sintome impotente ante a imposibilidade de describir con palabras as ideas e funcionamientos que na minha imaxinación parecen funcionar…

Con cada derrota, e creo que non ganhei nunca ao contrario do que pensan algúns dos que combateron ao nosso lado; pois non descarto pecar de pesimista neste punto, máis vencido me sinto. Dende pequeno identificado cos perdedores, colectivo do cal nunca saín e dudo que algún día abandone. Non acabo de explicarme como esse neno heroico e apasionado da estrategia e da guerra, que fun e sigo sendo, podía identificarse cós perdedores; non creo que fosse o normal máis asim aconteceu.

Desta maneira con cada derrota fun perdendo impulso, desenganándome, mudando os gustos, sentimentos, proxectos e ilusións. Volvendo unhas veces con moita forza pero ao fin e o cabo perdendo unha e outra vez. Estes cambios supuxeron e aínda suponhen unha pérdida de esforzo e tempo, pois seguía a bucar algo que seguramente non exista. Os proxectos derrotados ou avandonados a medias acomúlanse nos estantes do meu sentir.

Có aumento da experiencia as esperanzas de encontrar o que se buscaba íanse perdendo e en consecuencia as ganhas e forzas por seguir a na súa procura esvaecíanse rápidamente.

Deste modo, amargado polas inxustizas que tiven que soportar e aínda soporto e por aquelas que aínda que alleas a minha perssoa, fun testigo e, sobre todo aflixido pola imposibilidade de mudar a realidade en base ao ideal, cheguei a conclusión de que non só desprezo o meu século, o tempo que por sorte me tocou vivir, senon que non creo que neste lugar poda satisfacer as necesidades adquiridas con cada paso do meu lento caminar, satisfacendo deste modo ao meu esprito ou polo menos a esa parte do meu ser que parece ter algo a maiores do que rixen as leis da física e que se escapa ao meu conhecemento.

Por isso, na soidade desta tarde chuviosa e gris de agosto, baixo o son do ondear constante do mar que máis que repouso e sosiego produce en min intranquilidade, pois me recorda o tic-tac dun reloxo eterno e inexorabel; cheguei a conclusión de que a culpa non a de estar toda na minha perssoa, no meu ser sendo o tempo, regalado, parte do problema. Por isso non rechazaría, polo tanto, unha vida noutro tempo máis… idealista, máis romántico.

Pero unha vez máis, por non variar, volvo a errar. Hoxe e non outro día, a necesidade de abstracción, de voar lexos da realidade que me afoga cada día, deixoume caer nas mans un libro dun autor non só máis culto, preciso e útil para o xénero humano do que eu xamais sonharía poder chegar a ser, senon contemporáneo de tempos heroicos e idealistas; tempos románticos aos meus ollos. Tenho a impresión de que si escribo estas linhas e pola forza das súas palabras e a imposibel, baixo o meu criterio, superposición sentimental e intimista coa súa perssoa e o seu sentir, pois das súas ideas discrepo. El que viviu mellores tempos tamén despreciaba o seu século, os seus contemporáneos e a imprecisión do seu nacemento.

¿Cómo é posible que home tan relevante para a ilustración do nosso xénero, protagonista da historia e do pensamento, sentira o que eu sinto polo meu tempo?

Sigo a procura da desposta nos seus textos. Penso que o problema non está por tanto na realidade senon nos ollos da perssoa crítica. Tanto él coma eu estabamos errados en botarlle a culpa ao mundo que nos tocou vivir, sendo o seu error o que me levou a correcta conclusión, aínda parcial e sesgada pois precisa de máis reflexión pola minha parte.

Outros ciudadans passan polas rúas das cidades e vilas, máis éstas non passan por eles. Como bem me comentabas non é que miren para outro lado é que simplemente non ven, o seu cerebro bloquea a súa visión. Por isso creo que a visión da realidade, por gris e cruel que ésta sexa, é un don. Un don que nos permite empregrar a razóm como arma pero que ten unha malcidición inherente a súa composición. A maldición sen lugar a duda é a frustración do espectador espantado polo que ve, a frustración de aquel que sentado na cadeira quere meterse dentro da película para mudar o seu guión, a frustración da impotencia.

Moitas preguntas chegan sem orden aparente a minha mente nesta praia, máis as respostas non me son dadas. Como bem che dicía, nun principio, ando perdido e sen desalento. Agardo batallas que loitar coma sempre, mais a esperanza de ganhalas non me acompanha. Xa non creo na victoria, a guerra paréceme perdida antes incluso de serem declarada. Son un soldado que defende unha patria que non existe, que leva unha bandeira olvidada e nunca victoriosa nesta a nossa historia.

Só me queda despedirme e agardar que cando volva destes viaxes e alonxamentos aos que estamos obrigados aqueles que por falta de valor ou polo peso das responsabilidades tivemos a desgraza de elixir serem excravos a morrer de fame, sexan, entón, mellores as novas.

Saúde é Liberdade, amigo.

Que democracia máis asoballante

2010-01-11T13:11:00.000+01:00

"Pero polo menos, algo diso sí que hai". Isto é o que adoito pensar cando reflexiono sobre o tema dos aeroportos de Galicia, e máis concretamente, o aeroporto da Coruña, ou de Alvedro, como nós e case todo o mundo por aquí lle chama. E que é iso que penso que hai? Pois os intereses egoístas e/ou políticos perversos das urbes galegas; neste caso, obvio, falo da cidade da Coruña.

Dáme moita mágoa pensar que, en poucos anos, non hei voltar ver a moita xente que coñezo porque han ter que deixar as súas casas, fogares da súa familia dende xeracións atrás; que, as paisaxes que hoxe observo como unha postal de viaxe, xa non volverán existir xamais; que, esta voracidade por construír non ten fin, e que hoxe e "só 400 metros" (coma onte foi "só a fin do monte Costa de Culleredo"), mañá pode ser a fin do val que é dono da historia da miña familia e das familias dos meus amigos (porque nós non somos donos das terras, senón que pertencemos a elas)...

E dáme mágoa pensar que se silencie deste xeito a quen mal non fixo nunca e foi "fiel" a quen agora os bota da súa propia vida coma cans adoecidos. E dáme rabia, moita rabia, pensar que van facer todo iso, engadido aos cartos de todos nós (non só os meus e os dos meus veciños, senón de todos vós), para unha super obra, sen unha soa garantía de rendibilidade, e co AVE ás portas da nosa terra, que só servirá como autoafirmación de catro señores que viven (ou viviron) na cidade, e queren gobernarnos, sen ter pasado da Pasaxe case nunca, e sen ser conscientes do que hai á outra beira.

E síntome moi pequena. Pero sei que, aínda que sexamos poucos, a nosa causa é xusta. E creo firmemente que con traballo e vontade, todas as causas xustas levan o premio que arelan.

Visualizar o mapa ampliado

A felicidade

2010-01-09T18:32:00.000+01:00

Has de saber que cando menos buscas algo, máis doado será de atopar. Así é a vida, así de sinxela. Iso pasa cos traballos, cos amores, coas oportunidades, cos soños, cos obxectivos!! Pasa con tantas cousas que ás veces a un dalle medo crer neste tipo de máximas. Pero, cando menos o esperas... ZAS! Efectivamente, volve pasar.

A min pásame a cotío, e máis estando fora da Galiza. Atopar un galego é unha sensación de sorpresa (cada vez sorpréndome menos, iso sí), pero ver que está disposto a colaborar contigo en mil e un proxectos... Non pasa sempre. As sorpresas son froito das decepcións. Cando algo te frustra, algo non te acaba de encher e, de súpeto, a situación colle un cariz diferente, chega a felicidade.

Por iso eu digo; aínda che van ser máis felices os emigrantes galegos que os galegos da Galiza. Bueno, non o creo. Pero polo menos, algo diso sí que hai.

Porque somos persoas

2008-09-21T00:03:00.002+01:00

E abofé que cando deixes as desculpas haberá alguén agardando pola súa oportunidade contigo. Seguramente porque as desculpas non son propias de persoas seguras de si mesmas, e ese tipo de persoas non son o prototipo de éxito. Deixa de penar e vive. As obsesións non son boas para ninguén.

E non esquenzas que a perspectiva da idade é moi importante: non ves as cousas igual hoxe que mañá, ou de aquí a un anaco sequera. O tempo é un señor, e nós non somos máis ca os seus escravos.

Non podes afogar nun vasiño de auga cando sei que es capaz de nadar no océano. A túa vida será o que ti queiras facer dela. Agora é o momento de aprender. Algún día agradecerás ter pasado estas penas no teu corazón, porque serán parte de ti e engrandecerante como persoa.

Así que hoxe, sal, mira ao ceo, respira fondo e olvida todo o que hoxe che magoa. Eres puro amor e a vida darache o mesmo, como un crevacabezas. Has de saber que cando menos buscas algo, máis doado será de atopar.

porta aberta

2008-09-19T17:21:00.004+01:00

E algúns seguen a chamarlle problemas domésticos... Malditos cínicos. Non se decatan de o problema non é da súa casa, nin sequera da súa parella, é deles.

Pretenden facernos crer que vivir cun home ou unha muller é unha pesada carga á que non poden renunciar. Cando foi unha escolla libre que un día fixeron e non deixan por comodidade, preguiza ou medo.

Disque neste momento, unha parella acaba de se divorciar e só pasarán catro minutos antes de que o faga outra. E ainda queres que pensemos que ti non podes coller a porta e marchar sen mirar atrás? Que só empregas iso coma unha desculpa, cando o que pasa é que és un cobarde? Deberías saber que tan libre é o que escolle quedar coma o que escolle marchar.

Parella, fillos, familia, non busques desculpas se non sabes desfrutar de quen és, sae á rua e berra:

-á vosa disposición. facede comigo o que queirades!

E abofé que cando deixes as desculpas haberá alguén agardando pola súa oportunidade contigo.

Malditos cínicos.

2008-09-05T20:26:00.006+01:00

Que afortunados fomos por telo máis de vinte anos amargándonos a existencia...

Afortunados por ter soportado todas as súas teimas, as súas lerias. Afortunados por ter sobrevivido ás súas conspiracións de bar.

Afortunados por ter resistido ao totalitarismo da súa mediocridade.

É a hora de celebrar o fin dunha era. O intre no que festexar que gostamos de vivir se cadra un cacho máis libres ao desprendernos da súa compaña.

Disque a regra sentencia que todos somos bos de mortos. El se cadra é a excepción da norma.

O primeiro que me preguntei tras ler a noticia no xornal, é como ela foi quen de aturalo tanto tempo. ¿Como se pode perdoar a primeira labazada, como se pode esquecer forzadamente a primeira humillación?

Só me podo imaxinar que fronte a unha dor insoportábel un poida tirar man dunha venda que poñerse sobre os ollos...

Pero... e ese cruel e cómplice silencio? Porque os seus veciños nunca denunciaron o alboroto que provocaban as sanguentas malleiras ás que sometía á súa dona? Porque os profesores tragaron coa leria de que as mancaduras dos cativos eran froito de pequenos accidentes domésticos? Porque os seus compañeiros de traballo fixemos a vista gorda cando tiñamos en fronte un cabrón de tal magnitude?

Non fun ao seu enterro, pese a ter compartido mesa na oficina durante 20 anos. Non fun, porque seica cuspir está prohibido en campo santo, o mesmo que recibe cos brazos abertos aos asasinos metidos a suicidas.

El acoitelouna até o coma profundo por celos infundados. O prognóstico reservado é a incerteza que apuñala hoxe os nosos estómagos. Ogallá sobreviva, esa será a vinganza da humanidade.

Logo estivo a procura dos nenos, que por sorte déronse agochado no faiado. E covardemente rematou quitándose a vida nunha improvisada e chapuceira forca no medio da cociña. Os que viron a escena contan que semellaba un cocho colgado no día da matanza.

E algúns seguen a chamarlle problemas domésticos... Malditos cínicos.

*Nota do autor: este microrelato é unha ficción cecais demasiado real...

Eurocristifraga

2008-06-19T11:06:00.004+01:00

Vaia cousa, iso é o que penso eu que é a Eurocopa, unha cousa moi molesta e incómoda que só serve para amargarnos, por non dicir outra cousas, a parrilla de televisión. Os telexornais non falan doutra cousa, as portadas dos xornais están colapsadas, todo o mundo fala do mesmo... menudo coñazo! Aínda por riba, como á selección española vaille relativamente ben, todo o mundo vai e ilusiónase, como se fose tanta cousa que eses tíos estén en cuartos, en fin, que se lle vai facer. A ver se perden dunha vez e a xente recupera un pouco a cordura que boa falla fai. Outro tema que trae tolos ós periodistas e á sociedade en xeral, é a fichaxe de Cristiano Ronaldo, sí o portugués este tan famoso que últimamente temos ata na sopa, o mesmo que quere fichar o Madrid, que o Manchester non quere vender e que el mesmo non sei que quere, porque non se decide nin de coña. Disque vale noventa millóns, eu dende logo non os pago por el nin por ninguén, bueno, por alguén si, polo señor Fraga Iribarne que co activo que anda ultimamente ben os vale, mañá por exemplo, ten unha intervención no cogreso popular, haberá que ver que paridas di, eu dende logo espero a súa intervención con moito entusiasmo, esta noite case non durmín pensando en que mañá o ía ver tatexando catro gilipolleces, que iso sí, causarán sensación. Ese home si que vale os noventa millóns e non Crisitiano Ronaldo. Que afortunados fomos por telo máis de vinte anos amargándonos a existencia.

Política e demais

2008-03-16T13:19:00.003+01:00

Vamos que case todo seguiu como sempre. Hoxe, na igrexa á que adoitaba ir de pequeno vía unha morea de xente que ía á misa, cun só motivo, "por ir", porque esa xente sabía tanto do cristianismo coma eu das consecuencias éticas de mirar un ovo de avestruz a trasluz: nada, ou peor, parvadas.

Pero houbo unha parte da leitura que me fixo reflexionar, bueno, unha palabra, xa que na algarabía que alí xermolaba non permitía escoitar moito máis. A palabra era: Pilatos.

Neste mundo ateo, o cal ten as súas cousas positivas, non é de recibo contar a vida das personaxes do novo evanxeu. Se ben, un pouco de historia non nos veu mal a ninguén. Pois Pilatos era a autoridade romana que gobernaba en Xudea, e resultou que lle deron a un home para que o crucificasen (qué home é o de menos), e resultou, que por Pascoa, unha vez ao ano, tiñan costume de liberar ao preso que a xente pedira, e lle deu a elixir a dous homes (qué dous homes é o de menos) e nun concurso de popularidade se escollía a un e se crucificaba ao outro... e despois, lavábanse as mans.

Moi curioso resúltame. Unha vez ao ano, o supremo poder nos da a elixir entre dous persoas nun concurso de popularidade, e despois, grazas a que nós o eliximos, el pódese lavar as mans e dicir que foi decisión nosa, que é democracia, e seguir facendo o que lle pete.

Seméllase demasiado á actualidade. O poder do capital fai o que lle peta, pero como temos eleccións cada catro anos, vivimos nunha democracia. É a democracia de lavar as mans, de que unha man lava outra, e de poñer unha cabeza de turco pero preservar a sacra estrutura capitalista que fai aos ricos máis ricos, e os pobres... pódese ser máis pobre? E que os pobres sexan máis.

Señores, Poncio Pilatos, era catro veces máis demócrata que os que temos agora. Vaia cousa.

Política e hamburguesas

2008-03-08T20:58:00.003+01:00

E vinte anos poderemos comer hamburguesas "ecolóxicas" no McDonalds sen que teñan que cambiar a receita. 2o anos e un día despois, McDonalds tiña o monopolio do negocio dos restaurantes de comida rápida debido ó apoio recibido polo ministerio de Sanidade tras a implantación das receitas ecolóxicas e Bernat Soria, o ministro de Sanidade levaba xa 21 no seu posto. Este ministro, vivira a costa do éxito das hamburguesas ecolóxicas que o seu ministerio promocionara, pero isto estaba cambiando, ó noroeste da península, nunha terra que os máis vellos chamaban Galiza acababa de aparecer un alimento novo que ameazaba a supremacía das hamburguesas, o cocido light. Este cocido estábase extendendo rapidamente a través dos restaurantes Fraga King que dirixidos polo Partido Popular buscaban botar da Moncloa a Zapatero e ós seus ministros. Ante esta ameaza e tras celebrar un gabinete de crise, o goberno decidiu xogalo todo a unha soa carta, alterar a receita milagrosa das hamburguesas ecolóxicas botándolles ´´enriquecedores´´ químicos para combater ó cocido. Pero iso sí, os cidadáns non poderían sabelo xa que tras 20 anos promocionando o ecolóxico e a uns días das eleccións semellante noticia sería a súa sentencia de morte. E dito e feito, deuse a orde de que se enriqueceran as hamburguesas. A xente, que levaba 20 anos comendo a mesma merda non apreciou o cambio pero o plan tivo o efecto desexado xa que do cocido non se voltou saber nada. O PSOE gañou as eleccións, Bernat Soria continuou sen facer nada, os gobernos seguiron mentindo e ocultando cousas eternamente e Fraga cansouse de perder e deixou por fin de tocar os collóns ( con perdón). Vamos que casi todo seguiu como sempre.

Alieníxenas en son... de paz ecolóxica??

2008-03-01T13:37:00.002+01:00

Ó alieníxena estoupoulle a cabeza e Galicia ficou ceibe e minifundista dous mil anos máis. E é que o progreso é alieníxena. O que non sabemos é se veñen en son de paz.

Un progreso que máis semella alieníxena ca terrícola(ou alomenos digno dos comics de spiderman dos anos 70) son os transxénicos. Si, eses produtos que ao comelos nos volvemos verdes e nos saen antenas. Estou ironizando, sería ben mellor que fose así.

O máis semellante aos transxénicos vén do mundo audiovisual, en especial, da película "The six Sense" onde aparece Bruce Willis. Por se non o sabiades, ao final está morto, xa é unha peli vella, podo permitirme desvelalo. Pois nesa película, unha rapaza morta maniféstaselle a un rapaz para que lle dea un vídeo ao seu pai. Nese vídeo, a madastra botaba un taponciño de... ¿lixivia? un dos grandes misterios da película, que ían pouco a pouco envelenando á rapaza ata matala. O pai, supoñemos que divorciaríase daquela muller por e a denunciaría e sabe cristo as que lle montaría. Pero todos nós facemos a mesma pregunta: "Por que a rapaciña non dixo nada ata que morreu?"

E iso me pregunto eu. Nós mesmos aínda estamos peores que a nena xa que dubido que moitos teñan a seguridade de atopar ao neno que nos vexa despois de mortos. Pero nos están envelenando. A nosa madrastra, a Unión Europea, aprovou o xullo pasado unhas normas polas que se permitía nos alimentos cun "pouquiño" de transxenidade e contaminación denominado "accidental ou unevitábel" chamalos "ecolóxicos". Curioso, porque outros conseguen que ese pouquiño inevitábel ou accidental non estea. Polo tanto, aquí a nosa madastra nos da garantías, a garantía de que se non compramos ecolóxico imos ter nas nosas más un produto moi contaminante... que ben...

E a cousa non se queda ahí. O permiso para cultivar en tranxénico para vender en ecolóxico (a isto deben chamarlle fomentar a agricultura ecolóxica) tamén aparece o non permiso para cultivar e criar en ecolóxico. Refírome, un dos casos máis claros son os ovos da casa. Unha señora, que ten as súas pitas ben coidadas, e con visitas do veterinario, en condicións boas, resulta que non pode vender os seus porque non están marcados cunha máquina de coste de varios millóns das antigas pesetas, varios tramos de 6.000 euros deberemos dicir agora, que etiqueta os ovos coa data do día...

Polo que se es pobre, podes comprar productos non ecolóxicos, ou tamén comprar froita decorativa de cera que vai ser do mesmo estilo, ou gastar os cuartos e comprar productos etiquetados de ecolóxicos que significa que só están un pouco menos contaminado que o resto. Ten coidado con comer cousas da casa porque iso en breves non será "legal"...

A este alieníxena non lle estoupará a cabeza, nola fará estoupar a nós. Mireno polo lado bo. E vinte anos poderemos comer hamburguesas "ecolóxicas" no McDonalds sen que teñan que cambiar a receita.

A invasión dos Patacóns

2008-02-20T20:45:00.004+01:00

"Universitarios boicotean unha conferencia da presidenta do PP vasco". Era o titular do derradeiro xornal que David lera antes de que comezase a época das bombas atómicas. Ninguén soubo de onde viran, só que case toda a poboación esmoreceu e que uns extraterrestres do tamaño de casas chamados "Patacóns", asumiron o control de toda a Terra.

¿De toda? ¡Non! Na esquina noreste da antes coñecida como Península Ibérica e hoxe sector 46B, resistía, libre, un pobo antes coñecido como o galego e hoxe coñecido como Humanidade Ceibe.

O líder dos Patacóns, Z3, decidiu que se non podía invadir a Humanidade Ceibe, cecais podería chegar a un trato. "Chamade ó líder deses furabolos", ordenou un día.

Presentouse ante el un señor a cabalo, con un gran chapeu, fumando en pipa e cheirando a viño de barrantes.

-¿Es ti o líder desa Humanidade Ceibe? -preguntou Z3.
-Non ho, eu fun o que perdeu ós chinos.
-Ben, mira, quero conquistar o voso territorio por unha vía pacífica e comercial. Trala conquista de Andalucía e extrapolando os datos do rexistro da propiedade, calculo que para 23.000 quilómetros cadrados, teredes uns doce terratenentes. Necesito os seus números de teléfono.
-Pfff.
-¡O meu tradutor universal no entende que significa "pfff"!
-Pois que vas listo. Haberá como setecentos mil propietarios.
-Dame os seus números.

O paisano sacou a lista dun pendrive que levaba baixo o chapeu. "Aquí tes", dixo.

Os Patacóns chamaron un a un a tódolos propietarios da Galicia, máis o menos sucedía unha cousa así:

-Ola?
-Que horas de chamar son estas??? ¡Mañán érgome as seis, anda e vai ó carallo!

Outras, ocorría destoutro xeito:

-Ola?
-Quen é?
-Son un subsecretario das forzas de invasión alieníxenas. Estamos interesados en mercarlle-la súa finca.
-¡Edelmira! ¡Edelmira! Xa está o listo do teu irmán amolándome outra vez. Cando o vexa, háse enterar.

Casi o conseguen nos casos que:

-Ola?
-Ola.
-Son un subsecretario das forzas de invasión alieníxenas. Estamos interesados en mercarlle-la súa finca.
-Moi ben.
-Que extensión ten a súa finca?
-Vinte ferrados.
-Mmm... iso ben sendo uns oito mil metros cadrados.
-Non ho, son nove mil cincocentos de millo e catrocentos metros de horta, pero iso nesta parroquia. Porque a douscentos metros daquí, veñen sendo uns doce mil metros. Pero nese caso, só de millo.

Ó alieníxena estoupoulle a cabeza e Galicia ficou ceibe e minifundista dous mil anos máis.

Ata logo.

Campos de millo

2008-02-20T17:32:00.002+01:00

Teño un campo de millo na cabeza. Este é a miña primeira entrada neste caderno e francamente non sei que poñer. Non sei se escribir sobre min ou sobre algo que me pasase, seguir ca liña das outras entradas publicadas, ou simplemente agarrarme ós temas de sempre como a politica ou o tempo e todo o relacionado con eles. Agardo no futuro telo un pouco máis claro porque como dixen ó comezo hoxe teño un campo de millo na cabeza, que non me deixa atoparme a min mesmo, estou perdido nun laberinto formado por espigas de millo, que me impide pensar con claridade, que non me deixa decidirme por un tema ou outro, poderíase dicir que incluso que me pon nervioso o feito de estar aquí sentado na miña silla escribindo estas liñas.
Por oxe creo que mellor será que o deixe que me estou poñendo demasiado sentimental e non quero poñer algunha tonteria, espero estar máis inspirado outro día.
Para quen colla o meu testigo deixolle estas duas frases, agardo que algunha lle sirva para comezar con bo pé a súa entrada, sinto que teñan certo ton político pero oxe non teño o meu día.
Frase 1 - Galiza ceibe.
Frase 2- Universitarios boicotean unha conferencia da presidenta do PP vasco.

A CHAVE MÁXICA

2008-02-14T12:46:00.004+01:00

.tantas veces coma na ditadura precedente.

.así as cousas, e como parece que non avanzamos, decidín coller unha chave máxica que atopei nalgun recuncho da miña casa. a ver, non é que sexa máxica exactamente é que o parece, se cadra por ese aspecto de antigo que lle dá o feito de estar tan sucia. pensei que podería ser que con ela iniciásemos novamente esta páxina colectiva. que é unha mágoa, veña. pode ser que estedes canso ou que perderades a ilusión ante estes artigos políticos. non me estraña. entón propoño levantar o ánimo e seguir.

para iso propoño tres frases. podedes elixir:

FRASE A)

teño un campo de millo na cabeza

FRASE B)

parece que existe unha tenda de teas marabillosas naquela aldea...

FRASE C)

non me gusta nada comer carne picada

O noso voto feminino

2007-10-01T11:06:00.000+01:00

Por iso, toda a labor desta xente é digna de mencionar. Por iso mesmo, porque é importante e moitas veces descoñecemos certos datos que cómpre que saian á luz de cando en vez. Fronte ós prexuízos, a verdade debe sair a flote. E se estamos a falar da muller, falemos de como acadou os seus dereitos políticos a muller galega.

A pesar dos vagos intentos durante a Restauración de darlles dereitos políticos ás mulleres, non sería ata a ditadura de Primo de Rivera cando os comezasen a acadar. En 1924, o chamado Estatuto Municipal concedía o dereito a sufraxio das mulleres independentes maiores de 23 anos. Paradóxicamente a Ditadura situaba a Hespaña nun dos paises máis igualitarios en dereitos políticos. A cousa seguíu medrando e para un deses plebiscitos de "adhesión" que tanto lles gusta ós totalitarios, permitiuse o voto ós españois maiores de 18 anos de ambos sexos (1927). Así pois derríbase o mito do voto da muller concedido na República.

Pero non serei eu quen lle quite méritos á plena igualdade política entre homes e mulleres, que de feito acádase na República para votar en referendos, eleccións municipais e eleccións xerais.

As Cortes Constituínetes de 1931 tiñan o anteproxecto de No podrán ser fundamento de privilegio jurídico: el nacimiento, la clase social, la riqueza, las ideas políticas y las creencias religiosas. Se reconoce en principio la igualdad de derechos de los dos sexos. E como é ben sabido, Clara Campoamor, deputada radical (dereita republicana), nunha das máis memorables sesións do prlamentarismo español, logrou que se modificase a redacción da Constitución para que quedara: No podrán ser fundamento de privilegio jurídico: la naturaleza, la filiación, el sexo, la clase social, la riqueza, las ideas políticas, ni las creencias religiosas. El Estado no reconoce distinciones o títulos nobiliarios. A súa contrincante no debate era outra muller, Victoria Kent (Izquierda Republicana), que temía que o voto feminino servira para beneficiar eletoralmente ós conservadores. Segundo a Kent, ela non dudaba "da capacidade da muller", senón que se preocupaba "da oportunidade da República". Cando por fin se aprobou o ufraxio feminino nas Cortes Repubñicanas, Indalecio Prieto, do PSOE e comunista a máis non poder, declarou "esta es una puñalada trapera para la República". Como tantos outros republicanos daquel entón, quería que a xente votase en liberdade... sempre que lles votase ós seus.

Lástima que a Constitución da República de 1931 non recollera a plena igualdade como cacarean hoxe os progres: o presidente da República só podía ser un varón de máis de 40 anos. Mecachis.

Pero por fin, para as eleccións de 1933, homes e mulleres votaron por primeira vez en pé de igualdade. Cousa que se repetiría en 1936. Sendo esas as dúas veces que as mulleres votaron no conxunto do país durante a República. Tantas veces como na Ditadura precedente.

A Muller de hoxe

2007-09-10T16:31:00.001+01:00

"eu quero ser erótica e, por que non?, pornográfica."

Palabra de muller, segundo Lúa. E sí, de ben seguro que durante estes últimos anos temos visto o derradeiro espaldarazo da loita pola igualdade por parte da muller. As leis, por primeira vez en moitos anos, defenden (non só teóricamente) a discriminación en diversos ámbitos por sexo ou por outro tipo de cuestións.

As mulleres fortes, decididas e valentes teñen conquistado moito máis que calquera lei desa xurisdicción pactada e votada, aínda hoxe, por unha maioría aplastante de homes (sí, no Congreso).

Por iso, toda a labor desta xente é digna de mencionar.

(re)comezando...

2007-08-27T11:56:00.000+01:00

palabra de muller liberada da colonización, radical dende a raíz e farta de tanta política da corrección e demais paradigmas da estupidez humana.

dende aí, dende a liberación, e dende a fartura da estupidez humana, e dende unha posición radical pero non inamovible, dende unha sociedade conxunta pero non limitada, dende aí comezo de novo cos meus pensamentos para encadealos a outros, de perto, de lonxe.

verbas de muller soñadora, crítica, pesimista querendo ser optimista, libre (pretendidamente), son as verbas que me gustaría verter na cadea do copy&paste.

eu quero ser erótica e, por que non?, pornográfica.

NON ENTENDEN NADA DE NADA

2007-07-11T19:21:00.000+01:00

"Paréceme ben que a xente pida liberdade no idioma mais... liberdade para ser un ignorante? Non graciñas.
Como dicía o poeta, é amarga a verdade e quero botala pola boca. Así o farei, botarei pola boca aberta todas as denuncias que me veñan á punta da lingua bipolar e escindida nunha diglosia que padezo a causa de moitos destes que din "Tan gallego como el gallego". Son galega, muller e libre. Gústame dicir que son muller e galega. Amo cada manifestación verbal que me foi evitada, canda nena. Teño38 anos, aínda que non o pareza, e vivín os derradeiros anos da ditadura dese anano petulante e extraplano, como as compresas pero sen as (fantástico o das ás das compresas, pero sinceiramente a min non me fan voar. Sigo preferindo os tampóns) Ao que estabamos, a "rajar". Pois ben, como vos estaba a dicir, estou preto dos corenta e isto dame un grao niso da madurez, polo menos iso é o que me din por aí algunhas que non sei porque carallo me lembran sempre esta crúa realidade porque, confésoo, preferiría ter 28 ou trinta pero... amigos, son os que teño. Partindo desta realidade cronolóxica da miña avanzada idade, é lóxico pensar que tiven máis tempo para reflexionar que os que teñen dez anos menos, iso se aproveitei o tempo e, crédeme que o aproveitei, porque outra cousa non farei pero rallarme... Niso son unha experta, na dialéctica interna, esa que non conduce a nada na meirande parte das veces pois se convirte todo nun universo de sintaxe alucinatoria que se perde e endexamais conclúe en nada de interese. Ben, sigo co rollo da observación como método científico para detectar as causas, os efectos e elaborar ideas, desas que algúns din propias, aínda que eu creo que non hai ideas exactamente propias pois todo se repite e , finalmente, acabamos por voltar ao principio, e como sucede en "Cen anos de soidade" rematamos redescubrindo o descuberto. Onde estabamos? Ah si, no de que son grandiña dabondo e levo máis tempo niso de fixarme no entorno. Pois ben tras anos de observación considérome unha VÍCTIMA dunha educación en castélán e quero deixar constancia de que esa perrallada de amantes artificias da lingua existe nos centros de Ensino Secundario. Eu coñezo algunha persoa que outra deste tipo e podo dicir que perciben como unha agresión e imposición o feito de facer, por exemplo, a memoria e a programación da súa asignatura en galego. Afirman que existen dúas linguas oficiais e que poden elexir. Esta xente non sente a Galicia nas adentras e falemos claro: NON ENTENDEN NADA DE NADA. Elevan cantos laudatorios a poetas e narradores en castelán pero non teñen nin idea do que se está a escribir en galego. Considérano algo menor, literariamente falando. Son "nacionalistas españoles" que se postran ante o que está declarado publicamente como interesante e carecen da mínima intuición literaria ou artística en xeral para captar talentos en ebullición. Podemos entón dicir deles que dan toda a impresión de rancios da palabra escrita en galego, de analfabetos do autóctono que critican o que non entenden, de anquilosados, de detractores da nosa cultura, en suma dunha panda de afectados, cursis e, sobre todo mitómanos do que está establecido como susceptíbel de ser mitificado. Palabra de muller liberada da colonización, radical dende a raíz e farta de tanta política da corrección e demais paradigmas da estupidez humana.

"O máis galego, ou tan galego coma ti ou como dígase"

2007-07-01T10:54:00.000+01:00

Namentres, morremos sen saber quen somos, porque correspóndelle cadansúa identidade a toda-las persoas que que estamos vencellados a cultura galega. Mais, eu son dos que opinan que o eixo dunha cultura é a lingua, porque a lingua é o canle do desenvolvimento, é o camiño máis curto para achegaren posturas. A lingua é o primeiro que aprende un neno, dos beizos dos pais sairán as primeiras verbas que este aprenda.

Estes días anda o río revolto polo novo decreto lingüístico que está a piques de aprobarse. Facendo un pequeno resumo das novidades deste, en destaque o galego terá asegurada coma mínimo o 50% das materias. Isto supón que os centros de ensino poden aínda elevar esa porcentaxe, chegando até niveis das aldeas e povos da Galiza, no que agás as linguas estranxeiras (castelán, ingles ou francés...) impártese todo en galego.

Isto supón unha grande nova, ainda que se pola miña opinión persoal fora, insuficiente. Hai un "ghrupinho" por ai que din chamarse "tan gallego como el gallego" que está a recoller sinaturas contra este decreto. Á primeira ollada, só compre ler o nome, "tan gallego como el gallego", boto unha gargallada porque é divertido escoitar a alguén que di ser tan galego (de persoa) coma o galego (da lingua) e vai e escrebe en castelán. Menudo erro! A virxe que os pariu! pero que aprenderon estes que é o galego? a nosa lingua, para sermos máis exactos e non se vaian trabucar, refírome ao galego cando falo da nosa lingua, nela non se di "gallllllego" dise "galeeeego", como poden afirmarse galegos se non o utilizan nin para o seu alcume, polo menos podian facer comas as caixas, que moito chámarse en galego pero após non empregan ren o galego, nin nas facturas nin nos anuncios.

Estes persoeiros, non teñen mellor escusa para berrar (porque son poucos pero fan moito ruido) que invocar á unha das liberdades, porque dependendo do ponto de vista disque hai varias, pero a de eles é "libertad para escoger en que idioma voy a educar a mi hijo para que no tenga problemas si sale fuera de Galicia, y por supuesto es que estamos en España (ostiaputa!)" Con dous collóns, si señor/a.

Pero a min xúrdeme unha dúbida, que teñen eles? fillos persoas, ou un feixe de fatos? Porque seica queren ter uns fillos que non pensen por si mesmos, e canto menos saiban mellor, que canta máis incultura mellor irán polo mundo adiante. Estas persoas non queren que os seus fillos falen dúas linguas nai, só precisan un idioma, o idioma do imperialismo ou globalización, o inglés, e se non é ese, un que sexa amiguiño deles, o español. Porque ese é o problema meus, que viver nun mundo globalizado (eche o que hai) non deixa espazo para moverte na túa lingua. Eu quero a mesma liberdade á que apelan éstes do "el más gallego, o tan gallego como tu, o como quieran que sea" quero que o meu fillo e mesmo eu poida escoller que poida ler unha revista, ver a televisión, ler o xornal, escoita-la radio, ler os ingredentes dos produtos do súper, a publicidade cando agardo polo autobús... en galego, e ollo! digo escoller, ter máis dunha opción, porque só temos unha canle en galego, dous xornais, unha radio (a nivel da CAG) poucos anuncios en galego, e só un supermercado que aínda que esfórzase, os coitados do Eroski, non teñen bos tradutores.

Onde está aí a miña liberdade, non a vexo por ningures. Vivemos nun mundo globalizado, no que os meirandes esmagan aos pequeniños, e como aínda non produciuse a milagre dun Estado que protexa ao povo e os seus intereses, non poderemos trocar o etiquetado das empresas, polo que seguiremos a ler pola rúa o español.

Por iso compre equilibra-la balanza en prol do galego, se queremos ter uns fillos cultos claro. Se na rúa a batalla está perdida, temos de empregar outros camiños, i ese é o camiño do ensino. Ensinar en galego, dándolle unha vantaxe ampla con respeito ao español, acadaremos que os nenos saiban falar, escreber, e ler nas dúas linguas igual de ben. Imposíbel! dirán os do "el más gallego, o tan gallego como tú, como se diga" porque os meniños esquecerán o castelán... si home, si, e tamén esqueceranse dos nomes paternos por chamarlles tanto Papá e Mamá... Pero aínda non saben estes en que mundo están a viver? repito, nas rúas predomina o castelán, fala castelán na rúa, cos teus pais, teus amigos, mais na escola, que está un aí para aprender, fala galego, e o rapaz saberá utilizar os dous idiomas, e non vai esquecer nada, porque na tele case todo é castelán, e verá "house" en castelán, "Los Simpson" en castelán, "Prison Break" en castelán, e a "Champions" tamén en castelán...

Hai un proverbio que di: Hai tres cousas que endexamáis voltan, a palabra dita, a frecha ceiba, e a oportunidade perdida. Esta é unha oportunidade para dicir se queremos ser tan galegos coma o galego e ter un pouco máis de sentidiño, e ver que o galego é un saber que non ocupa espazo, empregue-lo ou non.

Pareceme moi ben que a xente pida liberdade no idioma, mais... liberdade para seres un ignorante? non graciñas.

eu?

2007-06-21T17:12:00.000+01:00

el tamén son eu.

porque inevitablemente eu non son eu. eu son silvio falcón, eu son elos, eu son anguita, eu son manola, eu son ti, eu son elas, eu son todos agás eu mesma.

cantas veces escoitei nos meus beizos as verbas coas que non estaba dacordo o outro día? cantas veces a miña opinión era a túa de hai dous meses? cantas veces estaba falando do tema marcado polos políticos de turno?

eu son manola, sendo uxía. eu son fraga, sendo beiras. eu son stalin, sendo el che guevara. eu son moisés, sendo hitler. eu son bin laden, sendo bush.

non estou feita nada máis do que me rodea, do que me dá o pensamento que eu creo libre, que me pon na man o voto que non deposito na urna, que che fai dano cando te ama.

a labazada que recibo de ti. o grito que lle dou á nena. a bala que escacha a cabeza dun neno africano. o odio que se profesan os de hamás e os de al fatah, e viceversa. o voto caciquil para o alcalde de sempre. todo iso son eu. e tamén ti. pero sobre todo, eu.

dóeme. por iso o esquezo. non me gusta. por iso o odio. quero afastalo. por iso sempre seguirá aí.

o día que eu sexa eu, sendo ti quen es ti, e el sendo el; ese día seremos civilizados, seremos unha sociedade intelixente, poderemos vivir.

mentras tanto, morremos sen saber quen somos.

EL

2007-06-16T17:50:00.000+01:00

O único que sabemos é que vive moito mellor. Sen dúbida, mellorara a súa vida material. El, que tivera que deixar atrás a tódolos seus e que, olvidándose forzosamente de todo o que lle era intrínsecamente seu, collera un tren pra sobrevivir alén das fronteiras da súa terra, non era feliz co que tiña.

Cecais, neses intres, cobraba sentido a afirmación de que a felicidade sempre se quere pero nunca se ten, pronunciada por un deses sabios que, se cadra, foran máis felices ca el. O sentimento de frustración persoal do emigrante, vai máis alá do amor que se vexa reflexado nuns centos ou miles de kilómetros. Ese sentimento que, minándoo pouco a pouco, o converte nunha nova persoa e, case sen decatarse, fai que non se sinta "nin de aquí nin de alí". Iso conleva unha forte eliminación das opcións persoais, e tamén das identificacións cos colectivos.

El síntese dobremente estrano. Primeiro, na terra de acollida, diferente por natureza pero, a fin de contas, a nai da súa estabilidade material. Mais ese anceio de volta, esa morriña inquebrantábel vese frustada unha e outra vez pola falta de identificación coa realidade cotiá da terra que te viu marchar, que eternamente él identificará como propia (malia que ningún documento oficial así o diga.)

Isto último débese á idealización do pasado e a identificación das experiencias persoais cun ente global que, como colectivo, é definido por algúns como nación, por outros como nacionalidade hestórica e por outros como rexión. E, a propia identificación de experiencia persoal e colectiva é o principal problema que el ten que afrontar.

Lonxe, coma el, atopa moitos semellanes. Mais ben poucos conservan a esperanza. A maioría, ven o pasado como os tempos mozos, os outros, ven a terra como o seu particular lugar de reposo após a vida de traballador. ¿Galiza non serve pra traballar?- pregúntase el. E, según moitos, aquela terra que el quere e defende en calquer contexto, non é máis que a nai de moitos cobardes, que ben podían ser os rumorosos que xa non "din", mais si que "fan". A clave, entón, ¿sería que dixeran? Non.

O emigrante medio, non fará, pero tampouco dirá. O galego, por definición ambiguo, lonxe da terra, nese clima de confusión que tamén o inclúe a el, difumínase moralmente até as súas últimas consecuencias. !Implicación! !Qué medo!

E el pechou a bitácora, mentres reflexionaba, non sen humor, sobre os puntos identificativos entre a terra de acollida e a terra nai. !O galego emigrante tamén dependía dun cacique! !Benditos centros galegos, feitos a "imaxe e semellanza" das Deputacións!

E non hai que dicir que, como non, El tamén son eu.

"Para el stress..."

2007-06-16T12:54:00.000+01:00

É máis, aquel encontro inda que buscado e preparado, tornouse nunha situación sórdida que a fixo sentirse culpable e lle volveu a meter a angustia no peito. Pero iso pasáballe sempre que comezaba unha relación cun home, ela quería devorar e ser canibalizada e non sempre eles podían satisfacer esa necesidade de desgarro interior, de feito o gatillazo do rapaz dos Martes do Portal tampouco a sorprendera moito. Ai que complicado é atopar alguén que te colme.

Manola ergueu do chan e púxose a andar baixo a lúa cara a casa. De ter alguén a cámara de vídeo que ela mercara, podería grabar a unha muller sen zapatos nos pés andando pola cidade paseniñamente no medio da noite. Captaría imaxes dos cartaces anunciando concertos pegados nas paredes e amosaría a tranquilidade das rúas a certas horas da madrugada. Sería quen de facernos ver o aire pesado que acompaña aos intres previos á tronada e pousaría na lente da cámara uns nubeiros negros que irían cubrindo o ceo e as estrelas e que rematarían por tapar a lúa. Un lóstrego iluminou a escena na que Manola chegaba á casa e sacaba as chaves para abrir o portal no momento en que un trono a facía mirar para o ceo.

E foi cando se puxo a chover con esas gotas gordas que tanto lle gustaban a Manola e que tanto lle recordaban a cando o seu defunto e asasinado home aproveitaba a auga para levala contra as paredes dos edificios, e darlle uns bicos aínda máis húmidos que as propias pingueiras que agora lle esbaraban polas fazulas. Que tolería lle dera aquel día que arrincara os posters das paredes e decidira mudar de vida, pero que sería a existencia sen esas arroutadas? Nada.

Manola ficou no medio dos caldeirazos que estaban a tirar do ceo mollándose toda,
notando como o ambiente refrescaba ao tempo que se lle ían aclarando as ideas. Todo o que fixera fora ben feito pero precisaba centrarse un pouquiño máis: deixaría o portal, deixaría ao rapaz dos martes, deixaría a cidade, deixaría de pensar no seu home, deixaría a bata azul tirada encima da cadeira, deixaría que os seus soños inundasen a súa cabeza e fóra problemas! Foi así como Manola desapareceu de súpeto sen que ninguén notase tanto a súa ausencia como o señor gatillazo que resolveu que Uxía sempre sería unha boa moza para el.

Tempo despois saberíase entre a veciñanza por non se sabe quen que alugou, mercou, descargou, viu sen querer ou contoulle un amigo que nunha película titulada "Para El Stress Polvos De Tres En Tres" saía unha muller que se parecía aquela que limpara na rúa das Margaridas, e que vai ser, ti que dis, home eu non a vin pero seica era igualiña, pois a min non ma parecía, ai entón foches ti quen a viu, que ía ser eu que a min contáronmo, tamén me dixeron a min que tiña bo cu, e boa dianteira que para a idade que debe ter consérvase ben, pois mira ti a mozota que a min xa me daba que era un pouco porca, e logo que sabes ti dela?, ai eu nada pregúntallo a aquel da rúa das Margaridas...E o rumor da señora da limpeza da bata azul que tiña stress chegou ao devandito portal e o señor gatillazo descubriu que a súa Manola era toda unha artista, que o soft porno sentáballe moi ben, que a debían nominar para un Goya e que aínda se lle poñía tesa lembrando os martes ás seis da mañá.

E agora viría outra historia, porque Manola vivía en Madrid liberada de complexos e de angustias, facendo florituras co seu corpo e dándose gusto por tódolos lados. O único que sabemos é que vive moito mellor.

A Tola

2007-06-14T18:04:00.000+01:00

E por fin espertou.
Non se decatara do tempo que transcorrira dende que se deitara naquel recuncho que a ela sempre lle parecera paradisíaco, non se decatara do tempo porque deseguida quedou durmida.
Tan ben se sentiu que se deixou transportar a outro tempo, aquel no que fora tan feliz, sen os problemas que virían despois e que tan desgrazada a fixeran.
Pero hoxe, sin saber moi ben porqué, ou cecai si que o sabía, foise paseando ata aquel paraxe que era como un refuxo para ela, e deixouse invadir por completo daquela felicidade de entón.
Non imaxinara que lle ía sentar tan ben esta soidade buscada.
Foi maravilloso, como nos millores tempos da adolescencia coa Tola, aquela amiga imaxinaria que a acariñaba tan ben, e lle daba tantos mimos e tanta compaña.
Con ela aprendera a disfrutar do seu corpo, de cada recuncho, de cada anaquiño de pel, aprendera a buscar e a recoñecer novas sensacións. A verdade é que aquelas tardes solitarias coa Tola foran sempre moi instructivas; aprendeu con ela toda a xeografía do seu corpo.
Non sabía moi ben Manola cando deixara de se reunir coa Tola, se cadra cando marchou a vivir a cidade ou cando botou aquel noivo co que logo casou e que foi o primeiro erro dunha serie de moitos que cometería despois, o caso é que hoxe de novo voltara a se encontrar con ela, e que ben o pasou!
Había moito tempo que nada a fixera sentir así, nin nunca desde que deixara as reunións coa Tola disfrutara tanto do sexo, nin se quera co tipo este co que se encontraba na escaleira os Martes; e que finalmente i á hora da verdade, non foi nada do que ela esperaba.
É máis aquel encontro inda que buscado e preparado, tornouse nunha situación sórdida que a fixo sentirse culpable e lle volveu a meter a angustia no peito.

soño húmido

2007-06-14T11:25:00.000+01:00

- non te cabrees por iso muller que é peor!

- como non me vou cabrear, toliña?

- sabes que non me gustan os diminutivos. falo só para cabrearme, pero non, hoxe non.

- aiii... por que?

manola estaba chorando. non sabía moi ben por que, porque el non lle gustaba. era un bó rapaz, pasábano ben, rian moito. con el conseguira esquecerse dos seus problemas, das cousas que lle daban voltas na cabeza. e agora, dende que deixou o seu cepillo de dentes na casa, todo mudara de súpeto. daba a impresión de que era todo máis serio, máis importante.

- tola, non sei por que me volven todas esas lerias á cabeza.

- deixa que saian, deixa que veñan e dean todas as voltas que queiran, deixa que flúan, se non quedarán dentro e seguirás con ese cabreo que te trae amargada dende hai moito tempo.

- xa estás con esas trapalladas espirituais!

- sabes que funcionan. mírame a min.

- ...

dende había uns meses que á manola lle andaba un ruxe ruxe de preguntarlle á tola por algunha daquelas 'movidas' que tanto lle falaba e que tan ben lle funcionaran. só había que vela, tan guapa, tan deslumbrante, tan fascinante. quedaran atrás, moi atrás, os tempos das roupas flouxas e escuras, das depresións, do seu andar encollido, dos choros, dos desencontros amorosos... estaba claro que era outra.

- págalle á conta ao camareiro que imos dar un paseo.

preto da terraza había un camiño que levaba á fraga onde tanto xogaran de pequenas. o seu xogo preferido era imaxinarse que eran unhas princesas atrapadas no medio do monte, onde os piñeiros, os fentos, os carballos eran os soldados que as custodiaban. un día chegarían os principes azuis a salvalas e imaxinaban o encontro. peiteabanse unha á outra, adornábanse coas flores que atopaban, subían ás árbores para ver chegar á xente e ver se eran os seus príncipes, para imaxinar que estaban na torre dalgún impresionante palacio. sentíanse presas do seu pequeno universo e o monte dáballes liberdade para ir a outros mundos.

- que ben o pasabamos aquí, lembras? que bonito sería volver a xogar coa inxenuidade daqueles tempos. aquí é onde eu quero estar, daste conta? é aquí!

- xa, seino, por iso vimos pasear aquí.

- xa, claro.

pasaron uns poucos minutos paseando, coas lembranzas a rebulirlle polas súas cabeciñas. sentaron nun prado de herba tenra, vendo as nuves e os paxaros, e sentindo como o ar fresco lles daba na cara. manola tumbouse. e tentou relaxarse, que os pensamentos se lle foran a través do seu corpo cara a terra que sentía xusto debaixo. acariñaba a herba cos seus dedos. desexou estar completamente espida, sentirse liberada, parte da natureza que a embriagaba.

- tola.

- si?

- non quixera marchar nunca daquí. quixera quedarme aquí para sempre.

- ese é o teu problema.

- que dis?

- si. aínda segues esperando ao teu príncipe azul.

non puido aguantar nin un só segundo as bágoas que inundaron os seus ollos, que emborronou a imaxe da natureza que as envolvía.

- fíaste de min, manoli?

e púxolle unha man na fronte, dándolle unha pequena caricia pola cara.

- si, tola, si. levo un tempo querendo preguntarche por 'esas cousas', non sei moi ben como tratalas, non sei se creo nelas, pero necesito que me axudes, e ti sempre fuches unha moi boa amiga. déixome nas túas mans.

- pois entón, reláxate, libérate. chora, patalea, durme, fai o que queiras.

a man da tola quedou na fronte de manola, e manola sentía que lle pesaban os ollos.

- a miña man é túa.

manola colleulle a man e fixo que lle masaxeara o pelo, gustáballe moito que llo tocaran, lentamente, sen presas. as cavilacións deixaban de ser tan importantes e a relaxación estendíase coma a auga dende o pescozo ata a punta dos pes. o desexo de espirse volveu agora e pensou que á tola non lle importaría. un por un foi desabotoándose a blusa ata que sentíu a frescura nos seus peitos. baixou a cremallera da falda e notou como alguén (sería a tola) lla retiraba esvarando polas súas pernas. a lenta masaxe da cabeza seguía e seguía. notou como unha man baixaba polo pescozo, rozando a pel coas xemas dos dedos. outra man percorría a perna parándose no muslo. quedou alí, no interior do muslo, quecendo. unha man máis navegaba polo brazo, subindo e subindo ata que chegou ao sobaco. a calor dunha nova man moveuse lentamente ata chegar ao peito. así quedou durante uns minutos, sentíndose flotar entre a herba e as mans que a facían levitar sentindo o ar fresco que a inundaba por todos os recovecos do seu corpo.

e entón, lentamente, as mans comezaron a moverse, sen deixar un só anaquiño de pel sen explorar. todos e cada un dos poros do seu corpo sentiron que estaban vivos, que existían. emborrachábase pouco a pouco coas oleadas de intensas sensacións que lle chegaban de todos os lugares, algúns nin sabía que existían, e algús outros parecían estar fóra do seu propio ser.

e o orgasmo chegou. un orgasmo por cada parceliña de pel. un orgasmo múltiple concentrado nun só.

cando por fin puido respirar, sentiuse realmente ben. como se fose outra persoa, sen deixar de ser ela mesma, manola.

abriu os ollos e estaba soa, vestida. coa súa blusa, sen sostén, coa súa falda, tal e como saíra hoxe pola mañá de casa. era noite e había unha lúa chea impresionante, moi fermosa.

e, por fin, espertou.

INSATISFEITAS

2007-06-13T18:53:00.000+01:00

-"Moito caravel e moito almorzo pero á hora da verdade" fan todos igual. Os tíos follan mellor cando se trata dunha descoñecida. Gústalles o polvo furtivo e suoroso, despois dunha charla arrimando á boca da "contertulia" unha lingua sinuosa que esvara pola copa, silente , esperando o momento ZAS¡
-Que é iso do momento ZAS Manoli?
-Tía, joder... O momento ZAS é ese intre no que o porcus detritus que tes diante intenta pasar por un tipo majo, que dirían as pijas, pero non pasa de ser un Robin dos Vozcas mediocre coa polla rebéntandolle nos pantalóns.
-Que bruta es Manoli¡ Pareces unha desas "minglanillas", como dicía a miña tía Asun.
-Ti es parva muller. Non te enteras de nada, pero eu vouche sacar desa poza de negritude e ignorancia na que vives, que pareces Heidi esperando a Pedro¡
-Non vou aguantar que me poñas verde só porque tes mala sorte cos tíos¡
- Querida eu non teño mala sorte ningunha. Simplemente coñezo a realidade e descríboa. Non soño con baleas faladoras.
-O que pasa é que algo saiu mal esta noite e estás amargadiña de todo. Anda di a verdade, que pasou?
-Que ía pasar? NADA. Exactamente nada. Que se "non sei que puido pasar", que se "é a primeira vez que me sucede" que se "é precisamente porque me gustas moito".... Para iso prefería non gustarlle nada...
-Non te cabrees por iso muller que é peor¡

Fracaso para os dous

2007-06-12T22:23:00.000+01:00

"Sempre fun un feble mental ao lanzar o penalti da vitoria no derradeiro minuto." Aquela frase, acaíalle perfectamente a este home, mesmo podería estar gravada na súa lousa no cemiterio.
E o pior é que nin sequera sabía que lle retrasmitían o partido en diferido por todo-los videoclubes de Galicia.
Tanto tivo que lambera, zugara, trabara, rabuñara,... Mesmo fíxenlle unha imitación á Kim Bassinger das 9 semanas e 1/2.
Dame que a este rapaz o que lle vai é outra película, se imitaramos a escea do tren do risky bussiness sería outra cousa.
¿Quen o diría? É coma eses equipos que só xogan ben fora da casa. Pois escarallouse o que eu quería e ó tempo o que el perseguía, tamén. Porque eu cun home que non responde en calquera terreo non me podo comprometer mais de unha noite.

Moito caravel e moito almorzo, pero á hora da verdade...

ERROS INDECENTES

2007-06-12T19:29:00.000+01:00

E incrible o que poden facer sentir uns polvos furtivos mais iso non é xustificación pra o que pasou aquel día. A planificación e o cariño dos preparativos,pasteis engadidos e cravos do 25 de Abril, terían que incentivar o noso amor e a miña erección pero para a miña decepción e a de Manola tanta parafernalia furtounos o doce polvo e emprestounos un “jatillaso” superlativo e a conseguinte frustración de ámbolos dous.
Gustaríame explicarlle que non son un enfermo que tan só responde en lugares públicos con veciñas itinerantes, gustaríame dicirlle que na casa sempre fun un reloxo suízo que marcaba as horas con Uxía entre bico e bico pero xa tanto ten porque sei, que hoxe perdín puntos na bolsa de valores da miña Manola e iso, tenme esnaquizada a autoestima viril. Sempre fun un feble mental ao lanzar o penalti da vitoria no derradeiro minuto.

Preparativos inocentes

2007-06-10T16:06:00.000+01:00

Notábase polo arrecendo, sempre me gustou o cheiro a café recen feito. Pasara tres horas preparando todo.

Dérame un baño con sales perfumadas para cheirar coma un rei. Baixara mercar pan e cruasáns, por se ela quería comer algo (antes ou ainda mellor despois) e un par de caraveis para darlle un toque romántico. Metera champán na neveira. Sacara de debaixo da pila de CD as mmmmúsicas que nunca antes me fallaran. Pasar a aspiradora e limpar todo o piso levou case unha hora.
Pero o resultado pagaba a pena.
Seguro que despois de ver o piso a Manola non lle daba medo vir vivir en el. Nótabase ben ás claras que Manola estaba a piques de ceder e vivir comigo...¡se non tardou nin medio segundo en ofrecerse a vir o domingo! está toliña por min, o que pasa é que tiña medo de que o meu fora o típico piso de solteiro, e abofé que o é, pero ela non tiña porqué enterarse. Ademais, por Manola son quen de cambiar se fai falla. ¡Se mesmo dixenlle a Uxía que non nos podíamos seguir vendo!

Teño unha confianza en Manola que non tivera en ninguén na miña vida. É incrible o que poden facer sentir uns polvos furtivos.

2007-06-10T10:58:00.000+01:00

A ver se todo saía ben, porque despois da experiencia do chat aquel, a cousa do cibersexo dábame un pouco de medo. Claro que isto era diferente, agora tratábase de ter sexo real pero cunha cámara grabando todo. So a idea de que moita xente podería ver as miñas sesións sexuais co meu amiguiño, xa me excitaba.
Como era Domingo, pensei que sería mellor poñerme outra roupa, non ía ir coa bata azul, non era cousa; Así que mirei o armario por ver se tiña algo co que poder impresionalo, o malo era que desde que decidira cambiar de vida, ata tirei coa roupiña aquela tan “monísima” que tiña, e agora a verdade pouca cousa teño onde elixir agás catro vaqueiros e unhas camisetas do mercadiño.
-¡Ai Manoliña! ¿ porqué sempre o tirarás todo?
Menos mal que cando fun ó Corte Inglés, deume por mercar unha especie de túnica-poncho moi estanpadiño e transparente, non era gran cousa pero serviría para a ocasión.
Como quedara con él as once da mañá, levanteime as nove e media, que eu ben me coñezo e sei que despois de me poñer unha roupa, cambio de idea e logo me poño outra, e así ata que o final vou co primeiro que escollín, é un ritual que xa tiña na miña vida anterior, e do que ainda non me puden desfacer.
Cando saín pola porta, ía cun vaqueiro blanco ben axustadiño, e o poncho aquel transparente que deixaba ver un suxeitador dunha cor granate bastante intensa, por suposto debaixo do pantalón levaba unha tanga que máis parecía un tirachinas, tamén da mesma cor.
Desta guisa e ca cámara no bolso fun cara a rúa das Margaridas so que hoxe non ía a traballar, hoxe ía a algo diferente... Xa so o cambio na rutina diaria ten un efecto excitante, non hai cafeína que se lle poida comparar. Pero o verdadeiramente excitante era o encontro sexual, que eu levaba imaxinando dende o Martes.
Toquei o timbre da porta e deseguida abriu, seguro que él estaba tan excitado e impacente coma min, e seguro tamén que levaba toda a mañá colocando o apartamento, para que todo parecera ordenadamnete desordenado.
_¿Queres un café? acabo de facelo.
Notábase polo arrecendo, sempre me gustou o cheiro a café recen feito.

De película

2007-06-09T09:25:00.000+01:00

Aínda non sei o que me vai dicir, pero algo é, que está máis nervioso do habitual. O mete-saca de hoxe foi curto de tan impacientes que estabamos, pero ben que o gozamos que, neses 3 meses, ben que aprenderamos a darnos pracer contra o gotelé das paredes da escaleira.

- Pensáchelo Manola? Queres vir vivir comigo? É que preciso máis de ti, quixérate ter escarranchada na cama tódolos días e deixarte morta de gusto e comerte todiña...

- Pero que cousas dis!- e imaxinábame ao cabo de dúas semanas facendo un transplante de vaxina por causa de tantas acometidas.

- Manola, dime que si, dime que si.- parecía o canciño da vella do quinto, ladrándome para que lle fixese caso. Por todos é sabido que as mulleres son tropecentas mil veces tendendo ao infinito máis intelixentes que os homes e vin moi clariño o xeito de aproveitar aquela situación.

- Mira, o que podemos facer é que os domingos á mañá pase pola túa casa, así desafogarémonos un pouco máis e téñoche unha sorpresa preparada para que non me botes de menos o resto dos días, pero vivir...non ves que a cama se rompería aos dous días? Temos que ser precavidos e non levantar sospeitas que se non igual me botan do portal.

- Este domingo virás entón?.- en canto lles dis que poden botar outro pirolazo, xa desvían a súa atención do que eles realmente queren.

- Si, si, as nove estou na túa casa.

- Vente coa bata. So coa bata.- e marchou todo colorado coa petrina baixada.

Esa mañá corrín emocionada cara El Corte Inglés a mercar unha cámara de vídeo. Sempre quixera ser unha actriz porno e ese rapaz íame dar a oportunidade, non así Pedro o meu defunto home, dios o teña no ceo, que andaba máis preocupado da política que dos meus fondos reservados. E agora que o pensaba, o porno galego cotizábase alto. A miña cabeza de empresaria fervía pensando nas posibilidades que tiñamos diante para aproveitar o potencial daquela relación. A ver se todo saía ben.

Marabillosa urxencia

2007-06-09T07:14:00.000+01:00

"Un amiguiño para botar un polbo de vez en cando, nada máis." Sei que iso é o que Manola buscaba en min. Porén eu precisaba mais. Non eran abondo estes encontros sexuais dos martes. O meu calendario cambiara para sempre, o día en vermello xa non era o domingo, era o martes. Aquelas porcalladas agochados nun recuncho do portal, sempre atentos ós veciños que baixaran. Nunca se me ocorrera que puidera ter algún atractivo o perigo, pero ainda lembro o día que pasou a vella do quinto co seu can. Mentras a rata peluda esa ladraba o sangue corría mais e mais rápido, e eu movíame mais e mais rápido, e Manola parecía a piques de estoupar, contendo un berro que lle saía de tan adentro que case reventa. ¡Ainda tería coña que a vella nos atopara! -"!Ay, Manoli!, !nunca imaginé esto de ti!, ¡pero que golfa!" Pois si, señora e as gañas que tiña vostede, ¡envexa podre! que se se lle puxera a tiro o parroco ese noviño... Pero non podemos seguir así, calquera día nos collen e todo podería rematar, ademais o mundo está cheo de recunchos fora desta escaleira e ainda temos moito que explorar. Por iso lle teño que propoñer que amplie o horario de 'traballo'. Ainda non sei o que me vai dicir.

2007-06-09T02:24:00.000+01:00

Que mo digan a min, eu so quería unha amizade sen moitas complicacións, vamos un “amiguiño” para botar un polbo de vez en cando, porque a verdade a cousa do sexo na miña vida, estaba nunca situación que xa empezaba a ser crítica, había máis de dous anos que non tiña sexo con ninguén. Adicábame a ler novelas porno, ver películas, e ata me metín nun Chat deses de “quieres conocerme, no te defraudaré”, pero si que me defraudou, si.
Iso do sexo ca pantalliña non me acababa de convencer, e sentíame ridícula. Asi que cando o tipo aquel me colleu no descansiño da escaleira e comezou a espirme e a lamerme o corpo todo, pareceume un soño; pero ¡cómo me gustou…!
E así empezou a cousa, encontrabámonos sempre os Martes, que era cando me tocaba o portal 23 da calle das Margaridas, e no mesmo descansiño, eu empezaba a limpar as seis da mañá e él baixaba as seis e cuarto, e sen mediar palabra tiraba de min e pouco menos que me arrincaba a roupa, eu seguíalle o xogo, o meu era dende logo pura necesidade, o dél, non o sei e tampouco me importaba moito.
Dende que empezaron estas lides sexuales, os Martes madrugaba máis para me poñer ben atractiva, ata me fun facer a depilación brasileira, ou así me dixo a do salón de beleza que se chamaba o que eu lle pedía. Pouco a pouco funme facendo máis activa, incluso iba a aqueles encontros sen roupa interior, so coa bata azul do uniforme. Eu a verdade, estaba encantada con aquela situación, cando un día me pediu que fose a vivir con él, que estaba namorado de min, e non sei cantas parvadas máis…
Pero si eu decidín cambiar de vida para non ter ataduras nin complicacións, eu so quería un “amiguiño” que non me pedira nada nin eu a él. Un amiguiño para botar un polbo de vez en cando, nada máis.

Gústame o azul clariño

2007-06-08T21:00:00.000+01:00

Gústame o azul clariño. E non me queda outra, que a bata-de-señora-da-limpeza que visto agora tódalas mañás é desa cor. Pois si, foi ese o novo traballo que busquei para recomezar a miña vida e, anque por agora so é un portal o que limpo seguro que han vir máis. As amigas, que poucas merecen ese nome xa, dixéronme que toleara: que a ver porque deixara o meu antigo traballo na oficina, que non había ser tanto o estrés que sufría, que a ver onde se metera o meu home "ou é que o botaches da casa?" e que ordinario eso de fregar portais porque a manicura francesa así non lucía nada.

"Nada Manola...déixaas que falen que non saben nada e a ti tanto che ten o que pensen os demais", dicíame a min mesma. De feito, deixar de relacionarme con elas ía ser o seguinte paso para recomezar a miña vida. Cando aceptara o traballo aínda ía pensando no río e na cal viva, lamentando non poder cobrar a pensión de viuvedade. Tanto tiña, o caso é que a fregona dábaseme ben e ninguén sospeitaría que eu, Manola Rivadulla, fose capaz de asasinar a unha mosca morta coma era o Pedro. Non, non, non. E niso andaba pensando mentres desinfectaba con lixivia o portal 23 da rúa das Margaridas cando baixou o mozo aquel. Debía estar algo enfermo que día tras día furábame coa mirada, igual sospeitaba algo..."que vai sospeitar, ho!".

Hoxe o mozo debera espertar xustiño para baixar ao traballo, ou a onde queira que fose, porque a través do pantalón ben se vía que estaba empalmado coma un burro. "E agora que te paras a pensar Manola, ti fai canto que non botas un bo polviño? Que tanto limpar alfombras alleas e vas e desatendes os teus baixos." O rapaz seguro que se decatou dos meus pensamentos porque se parou en seco no descanso da escaleira. "Ai que apuros, seguro que estou vermella coma unha cereixa."

- Manola, Manola...que so as pelotas deben botar. A ti gústache Serena Williams?

- Non, eu prefiro a Kournikova que non xoga ben pero pásao dun ídem...

- E gústache o tenis, Manola?

- Gústanme máis os tenistas.

E quen o ía dicir que alí mesmo, no descanso da escaleira, ás 6:00 da mañá, cando a xente anda tendo o seu penúltimo soño sen darse de conta, dei en pensar que que sorte a miña por ter posto hoxe as bragas novas xa que ía ter ocasión de ensinalas.

Despois daquel set a catro bolas botando e rebotando sen xeito contra a parede, contra o chan e mesmo contra algún chanzo da escaleira, aquel rapaz, mamón a máis non poder (que me rechupeteou toda), subiu os calzóns e meteu a camisa por dentro deles. Sen máis explicación marchou tirándose dos pelos e berrando non sei que dunha tal Uxía.

Que gusto, meu deus. Está claro que cunha fregona na man vívese mellor. Que mo digan a min.

Re-start

2007-06-08T18:11:00.000+01:00

Vou arrincar todos os pósters das paredes. Non hai máis ídolos, nin iconas, nin conas nin carallos. Punto cero, inflexión na miña vida. Cantas veces mo prometera: dende hoxe comezamos unha nova vida. Nin eu mesma mo cría.
Pero hoxe é certo, hoxe comezo unha nova vida. E como quero que así sexa, tomei a determinación imprescindible para cumprir co meu proxecto: eliminar todo aquilo que me recorde quen son. Só me quedan os pósters.
Así que comecei por despedirme do traballo. Largueime daquela oficina gris, escura que me limitaba e me convertía nun cíborg. Despois fun e deixei ao meu home. Recordábame demasiadas cousas, e está claro que non podería vivir con el se realmente tiña expectativas de darlle un cambio radical á miña vida.
Algo tan simple non foi quen de entendelo. Por máis que insistín en explicarllo el comezou a chorar (que ridículo), que se me quería, que non podía comprender esa decisión, que eu significaba tanto para el... Bla bla bla. De verdade, era unha conversa tan absurda... Púxose nervioso, comezou a berrar polo cuarto dicindo que era unha egoísta, que tiña que asumir que el era parte da miña vida.
Daquela deime de conta que tiña razón: el era parte da miña vida, mentres seguira alí non podería comezar unha nova vida.
Así que asasineino. Non me quedou outro remedio. Xa botei o corpo ao río, claro, despois de queimalo con cal, que aínda que busco unha nova vida non a quero no cárcere. O único que conservarei da miña vida pasada é o piso, non está o mundo como para mercar outro. Agora vou arrincar os pósters que quedan no meu cuarto.
Despois tirareinos cos mobles e todos eses trastos vellos que din quen fun. E pintarei todos os cuartos de azul. Gústame o azul clariño.

OBSESIÓN

2007-06-08T16:11:00.001+01:00

"Sempre fun un consentido das curvas e dos seus excesos". Con isto non quero facer coñas a modo de autoexculpación e relativizar sobre o feito de que esta obsesión miña puidese ser nalgún momento perigosa. E se algún día ou algunha noite me dera por tocarlle o cu a unha tipa e intentara proseguir e adentrarme no seu punto máis escuro con permiso ou sen el? Convertiríame como mínimo nun agresor sexual¡ Non podo seguir así. Estou enfermo de lascivia, vivo obsesionado coas curvas e redondeces das mulleres. Ata tal punto chega a coua que, ás veces, e fixádevos que digo ás veces dame por pensar que rexento un clube de alterne cheo de mulleres potentes como enormes afroditas, semellantes á moza de Mazinger Z, que me dín "Tetas fóraaaaa" e logo bótanse enriba de min para facer de todo. Creo que Manola, a señora que limpa os cristais do edificio sábeo. Véxoo cando me apunta coa vasoira con cara de poucos amigos e di"Que miras mamón?"... E ten razón a boa da muller, son un mamón de primeira e só fago mamonadas. Non sei que facer para curar esta enfermidade que me consume. A pasada noite soñei que era absorbido por unha vaxina xigante e permanecía alí como un feto anoado, retorcido de pracer. O peor de todo é que vou quedar sen Uxía por porco. Que sí joder, que son un porco integral. Cada vez que penso en como comezou isto póñome do fígado. Xamais voltarei a mirar na tele un partido de Serena Wiliams, ela ten a culpa deste desatino. Vou arrincar todos os posters das paredes .

EXCESOS AMNÉSICOS

2007-06-06T13:56:00.000+01:00

"Ao final perdemos a perspectiva e acabamos por asasinar ao irmán porque só podemos aturar del que sexa un apático mediocre coma nós".Ou iso,ou bebemos ata caer de cu polas rúas da vella nun exercicio de amnesia inducida que nos permita esquecer que hai alguén que deixa o pelexo polos demais mentres nos xogamos a perder o tempo facéndolle o xogo ao sistema.Estes días,adícome a coleccionar facturas vitais como se fosen cromos da infancia amagando “coa insoportable levidade do ser” e malgastando cuncas de Licor café e sorrisos de saldo.Tan só descanso cando estou contigo porque ti miña ben,es o meu balneario particular que aloumiña esta cidade de pedra e cemento.Mírasme,como se fose un dinosauro tenro en perigo de extinción.Bícasme, pra cicatrizar as feridas en mancomún co paso dos anos e a vida.
Agora que escomenzo cos esbirros do bo tempo,teño unha conta pendente con vos alá onde debuxas as túas cadeiras cando camiñas.Sempre fun un consentido das curvas e os seus excesos.

Entre a apatía e a envexa cainita

2007-05-29T20:54:00.000+01:00

Eu tamén avogo pola democracia. Aínda que tampouco creo que sexa de recibo agardar dos políticos que sexan "mellores" que a sociedade da que son froito.
Cando miro ao meu redor vexo unha sociedade cada vez menos participativa e máis protestona. Nada está ben mais eu non estou dispost@ a facer nada para mellorar as cousas, e aínda a cousa vai máis aló, amólame moito que outros (sobre todo se son coñecidos persoais) teñan éxitos políticos, porque claro, iso da envexa cainita doe moito. E ao final perdemos a perspectiva e acabamos por asasinar ao irmán porque só podemos aturar del que sexa un apático mediocre coma nós.

De onde saen os políticos? Pois da publicidade.

Asisto atónito e con ollos como platos a visión de que o Partido Popular en Santiago, non só baixa, senón que gaña as municipais. Algo bastante extraño xa que non había analista político que puidera predicir tal resultado sobretodo polo do Sarela, que o moi intelixente de Conde Roa, para demostrar que o Sarela estaba contaminado, bañouse nel. Polo que calquera cidadán con dous dedos de fronte dirá, que é o que pretende? Demostralo deixando que caian anacos de pel? Ou demostrar o contrario do que defende saindo saniño?

Pois esta xogada política que deixaría fóra a calquera corredor na carreira electoral, non tivo consecuencias negativas. Tampouco as tivo que fose un membro do OPUS ou que lle deran o posto de Alcaldable polo PP porque ninguén máis o quería.

O que cambiou e distraxo a moitos analistas foi a publicidade. Un mes antes da campaña xa se vían carteis de Conde Roa por todos lados. Todo estaba empapelado, todo estaba cuberto. Ata facultades onde a meirande parte da xente non vota en Santiago.

Se é a publicidade, eu avogo porque nas próximas eleccións, coller todos os carteis electorais que vexamos, rachalos e manchalos, cortarlle os cables dos altofalantes dos coches e boicotear así a todos os partidos. Poñer un cartel "Que vos voten polas vosas ideas, non pola vosa publicidade". Eu avogo pola democracia.

sociedade e democracia

2007-05-25T15:26:00.000+01:00

meter un voto nunha urna non é simple folclore ou alomenos iso é o que eles queren que pensemos.
¿Pero pode existir unha democracia de verdade se só participanos nela cada catro anos?

O costume de dirixirse ó parlamentario que teñen nos paises anglosaxóns, ainda que derive do xeito que alí teñen de elixir ós representantes, non deixa de ter uns efectos estupendos, andando espelidos para non alporizar ós seus votantes, que son os que teñen mais influencia na súa continuidade. Non coma aquí, que o ir dentro de listas pechadas nin sequera os coñecemos.

Con todo esa é só unha das debilidades do noso sistema electoral. Faime moita graza que o PP pida decote que a lista mais votada sexa obrigatoriamente a que goberne. A nosa normativa electoral permite os pactos poselectorais e parécelles mal. Porén, que obtendo o 30% dos votos emitidos (por dicir unhas cantidades calquera) se poida ter maioría absoluta no Congreso dos Deputados e outros cun 10% non cheguen sequera ó 5% dos escanos iso parécelles normal.

Entendo que a lei D'Hondt teña moitas bondades, porén o gran beneficiado no panorama político español é case sempre o PP, que acumula os votos da dereita e os grandes perxudicados, os partidos á esquerda do PSOE, castigados pola súa atomización.

A forza da sociedade civil, que en Galiza apareceu co movemento Nunca Mais, e en España viuse co Non á guerra, é a única que pode facer ós políticos andar con ollo.
Noutras partes do Mundo a xente organízase e actúa logo, aquí precisamos case a fin do mundo para actuar.

Na miña opinión, se a sociedade civil ten mala saúde, os políticos difícilmente actuarán na liña axeitada.
Porque (non hai que enganarse) ¿de onde saen os políticos?

Éncheselles a boca

2007-05-25T11:28:00.000+01:00

Así nos vai logo. Temo-lo país que nos merecemos. O próximo domingo, novas eleccións en Galiza. Gañarán o PSOE e o PP. Seguro. Estamos fartos de escoitar durante a campaña tanto aos dirixentes de aquí como aos paracadistas madrileños falar de inversións, do AVE, de quen fará o mellor para cada vila, pobo ou cidade. É normal, vailles niso o soldo. Ben, son políticos. Agora, realmente cren no que están a dicir? Teño que dicir que, alo menos, non todos o cren da mesma maneira.

Non coñezo unha definición para a dereita máis axeitada que puro interese. A dereita non é pois unha ideoloxía, senón puramente necesidade de procrearse na poltrona. É unha especie de retroalimentación. Bo exemplo é a monarquía de Antas de Ulla. Morre o alcalde do PP, sucédeo o fillo do PP. Iso si, tras renuncia de media agrupación local que ía antes ca el nas listas. Hai que dicir, de todos xeitos, que no rural as cirscunstancias son distintas. Estamos no bo camiño, pero indubidabelmente o caciquismo segue a existir. É unha rutina demasiado longa e ancorada no tempo para rachala tan de súpeto. E tamén o voto á persoa (por cercanía) máis que ao partido ou ás ideas.

Pero, e nas cidades, é todo o anterior unha excusa? Non. As cidades son o mellor refrexo da sociedade lacazá e paspana na que vivimos. Vótase a figura, o puro e duro populismo. O mellor expoñente, Orozco. Tras un goberno case ao 50% co BNG saca nas seguintes a maioría absoluta. Eran tódolos méritos del? Nin moito menos. Non gañaron as ideas políticas, nin sequera a xestión (nese caso non tería baixado tanto unha parte do goberno): gañou unha figura.

E digo máis. A diferenza PP-PSOE nas cidades está diluída totalmente. Evidentemente hai que ir caso a caso, pero os exemplos falan por si sos. Bastou con oír aos señores Irisarri, Losada ou Caballero non dicir nin ren en galego durante a campaña. Ou ao alcalde de Lugo coas súas afortunadas declaracións sobre as galescolas, o galego e o inglés. Resultamente especialmente sangrante o caso ferrolán. Tódalas enquisas dan unha baixada forte do BNG e unha subida espectacular do PSOE. Eles son os que van dar o mellor por Ferrol. Eles van reconduci-la cidade. Éncheselles a boca na época de eleccións. Sen querer converter o post nunha perorata bloqueira (evidentemente eu vou votar ao BNG, aínda que so sexa por eliminación), so vos pido que reflexionedes e pensedes a quen realmente lle importa o país polo menos un pouquiño e non só en época electoral. E apórtovos algo para axudarvos. Trátase da discusión no congreso dos deputados sobre a proposta da Xunta sobre a reconversión dos asteleiros en Ferrol. So direi que foi aprobada por unanimidade no Parlamento galego e rexeitada cos votos de PSOE e IU en Madrid. Dobre moral ou? Este é o momento no que Francisco Rodríguez ía defende-la proposta:

Vergoñante, non si? Pois iso, o domingo lembrade que meter un voto nunha furna non é simple folclore.

Merda de cidade

2007-05-25T00:28:00.001+01:00

O único bo que nos quedan son as troitas. Porque o que é en Coruña, a miña cidade natal e de residencia, os postos de traballo, as condicións salariais, a vivenda, os atascos, a seguridade vial, as zonas de marcha, as zonas verdes, as instalacións deportivas, a inversión en cultura, os orzamentos para a renovación das estradas, o acceso ás instalacións universitarias, as instalacións universitarias en sí mesmas, o estado dos institutos e colexios públicos, etc, etc, etc; son unha puta merda, con perdón.

E agora que o penso, en Coruña nen hai troitas. Así nos vai logo.

Oroso, máis de incoherencia

2007-05-24T14:05:00.000+01:00

onde están os bufóns que nos valen? Iso era o que se preguntaba Lúa e, metáfora por medio, é o que me pregunto eu.

Ante a inminente chegada das eleccións municipais deste domingo véxome xa non obrigada, pero si decidida a falar do que acontece no concello onde aínda estou censada. Resulta que temos varias opcións de voto posibles pero observo que so os socialistas siguen conservando líder, antigo membro do CDS, acusado con terxiversación incluída por Feijoo, o antigo candidato polo BNG pásase agora ao Partido Galeguista, no BNG aparecen caras novas ao igual que no PP, no que a candidata afirma que o actual alcalde é "unha veleta política", pero de aí a ser a dicir que a alcaldía de Oroso lle corresponde ao PP por dereito hai un mundo e unha prepotencia enorme. E por fin aparece Terra Galega no escenario político xunto co CDI da man doutro candidato xa coñecido.

E de novo as farolas (estas farolas non, anque ben parecido é o conto).

A min vergoña que me da, anque agardo non ter que pasar tanta coma na anterior xestión do PP con Duro á cabeza. Non sei a quen votar, porque está moi claro que nas municipais case que votas á persoa e non ao partido.

O único bo que nos queda son as troitas.

incoherencia

2007-05-23T15:44:00.000+01:00

vive, sé valente, coherente... e deixa vivir. mágoa que algúns teñan a mirada suxa...

a mirada suxa porque todo se limpa en exceso. todo ten que ser políticamente correcto, frase contradictoria onde as haxa.

vivir e deixar vivir. con coherencia... ou sen ela.

eu reivindicaría a incoherencia. hoxe digo, fago unha cousa, e mañá outra... e que? se vivo, modifícome. e se me modifico, cambio o meu pensamento e, polo tanto, as miñas accións.

claro que a é unha incoherencia coherente. a outra é unha incoherencia mal entendida, traidora.

e dicía eu que todo se ensuxa porque se limpa demasiado.

onde están os bufóns que nos salven?

Os Batasunis ao Supremo

2007-05-23T10:18:00.000+01:00

Só desexamos ver as cousas como teñen que ser, bonitas.

Como conta Nuria Sainz no seu blog, os divertidos Batasunis de Vaya Semanita (ETB-sat) foron citados por un Fiscal do Tribunal Supremo como motivo para non permitir a ASB inscribirse no rexistro de partidos. E non encontrarían outro argumento mellor?

Xa non se libran nin os Batasunis. Mágoa que algúns teñan a mirada suxa.

Tempos estraños

2007-05-23T10:11:00.000+01:00

TEMPOS ESTRAÑOS

É que só desexamos ver as cousas como teñen que ser, bonitas. Ese é o gran problema do individuo. Cando planexamos algunha cousa, fartámonos de facer deduccións que, se non fora pola experiencia (como ben di Hume no Tratado da Natureza Humana) non terían razón de ser pola propia razón e lóxica. Por iso, cando eu me propuxen poñerlle a primeira pedra a este proxecto, nunca pensei que vós vos animaríades a escribir sobre tantas cousas diferentes como as que tivemos comentado xa nesta bitácora. Por iso, e por moito máis, o individuo é imprevisíbel.

Temos que ter en conta, tamén, os tempos nos que vivimos. En ELOS participa xente situada, xeográficamente, en puntos moi diversos da xeografía mundial. Xa non caibe dúbida de que Galiza é unha nación global e que, alí onde haia un galego (por obra e graza das tecnoloxías) hai unha comunidade virtual de galegos ao seu carón. Pero tampouco temos que excedernos nas previsións de futuro.

O futuro é inexplicábel a priori. E, ás veces, incluso cando se torna en presente, segue á ser inexplicábel. Polo que, debemos vivir minuto a minuto, dacordo coas nosas conviccións persoais. Coherencia é o que pido nun mundo no que a maioría da xente móvese "porque sí". Isto pasa, cada vez máis, coa participación política. Pero diso xa temos falado largo e tendido noutros lares.

Político en Campaña

Este presente estraño, no que xa nin Eurovisión (aquel concurso da canción que era rancio, aparentemente serio, que sempre gañaban os mesmos) é o que era. !Os paises do Leste! Non pode ser, é incríbel. Pobres franceses e españois... Perderon hexemonía na Europa musical(acompañados das Illas Británicas) e xa se enfadan. !Manda nabizo! Se o sistema inventárono eles. O que sí é incríbel é que gañe Eurovisión cancións coma esta... Isto con algún dictador que eu coñezo non pasaba... (véxase a ironía).

Pois o comentado, que o tempo pasa, e nós, tamén habemos pasar. Por iso, planificar algo é inútil. Vive, sé valente, coherente... e deixa vivir.

2007-05-18T18:14:00.006+01:00

eu o que penso é en pedir outra caña en canto remate esta. Non, non é unha homenaxe ao alcol na que tantos artistas e creadores se deleitaron, anque ben pode selo. O conto é que estou convencida de que as grandes ideas destes tempos onde nos movemos veñen amparadas polos efluvios etílicos. A día de hoxe unha conversa que non xire arredor dunha mesa cargadiña de cervexas, LK ou bebidas similares pode ser fructífera pero seguro que non tanto coma cando as palabras se van arrastrando e so as entendes se as arrastras ti tamén.

É a creación unha alteración da conciencia? Pode ser, porque na miña ignorancia aínda non coñezo a ningún matemático nin físico que se botase a perder e se saíse do pensamento coherente e rectilíneo botando un grolo. Anque os buracos negros e universos paralelos estean noutro plano de coñecemento nunca chegarán a evocar o que moitas novelas, pinturas ou versos.

Con isto non quero dicir que sexa necesario andar dando tumbos polas beirarrúas para lograr a inspiración, pero que bonito é caer en tópicos e asistir a xuntanzas nas que con mesura se disfruta dunha copiña mentres saen ideas e proxectos á luz.

Despois de todo isto, non fago máis que preguntarme que se o que realmente precisamos é illarnos dalgún xeito desta realidade feita por outros, tan negra e tan crúa que nos pon a pel de galiña, cuns graos de alcol en sangue superiores ao permitido. Por iso penso que bebemos: non é que non queiramos implicarnos nas barbaries é que so desexamos ver as cousas como teñen que ser, bonitas.

2007-05-16T10:26:00.000+01:00

Se tolo é o que pensa, está o manicomio cheo de tolos...

Os manicomios xa non existen. E nunca se encheron de pensadores, eses, tanto dentro coma fóra, escasean.

A culpa foi de Descartes, o de "Cogito, ergo sum" ("Penso, entón existo") é excesivo e inexacto: Se por existir entendemos interactuar co mundo hai ben pensadores dos que a súa existencia é francamente dubidosa; e para que pensar sexa requisito de existencia "pensar" ten que ser irremediablemente degradado a límites que debordan as xenerosas definicións dos dicionarios.

Levou tempo poñer as cosusas no seu sitio, pero hoxe están ben claras: consumo, entón existo. Aquí si que poderiamos asentar as bases dunha moderna teoría do coñecemento: consumir e existir, en ningún caso unha cousa é posible sen a outra. O rastro máis indeleble do noso paso polo mundo está nas bases de datos do Carrefour.Soñar si, soñar é gratis, e compartir os soños de EUGZ, pero pensar custa o que vale unha barra de pan cada mañá.

...realmente todo isto é filosofía barata de carallo!

En fin, eu o que penso é en pedir outra caña en canto remate esta.

penso, si, é posíbel facelo

2007-05-13T02:05:00.000+01:00

Non son un bicho raro, simplemente penso...
peso na Galiza ceibe..., en ver ao noso país sen chapapote nas praias e sen lume nos montes...
penso na Galiza socialista sen inxustizas e sen pobreza...
penso nunha unión internacional; mundial, de pobos e persoas ceibes...
penso que o amor ao mundo, o amor á vida é posíbel...
porque penso que un euro non vale máis que o traballo que lle custou ao obreiro facelo na fábrica...
porque penso que o mundo é de todos e non caibe a propiedade privada na natureza...
porque penso estou tolo ou son un becho raro, é o mellor argumento para seguir non-pensando.

Se tolo é o que pensa, está o manicomio cheo de tolos...

superficies

2007-05-08T20:02:00.000+01:00

Ogallá academos un bo produto final... despois de xeracións tentando concienciar á humanidade.

Onte, na xornada nocturna, unha compañeira pedíanos con insistencia que cambiaramos a canle na que estabamos vendo un filme sobre a pena de morte por outra na que varios monifates se afanaban en explicar á audiencia (maior do que sería desexable) as últimas novas sobre a "desgraciadísima" situación dunha coñecida "tonadillera". Afortunadamente non era eu a única persoa interesada en ver o filme e totalmente desinteresada na infortunada vida da cantante e non houbo tal cambio de canle, pero a insistencia desa compañeira, con argumentos como que na película morría xente e iso lle desagradaba, fíxome reflexionar sobre a superficialidade deste tipo de persoas, máis preocupadas por verlle a cara á nova filla da "princesa" que por arranxar situacións como que esa nena vaia ter un nível de vida ao que un 90% da poboación non pode nin soñar aspirar, simplemente por ser filla dun home que tén como único mérito ser, á súa vez, fillo doutro home, herdeiro de privilexios de varias xeracións atrás, ou sexa, por levar un apelido determinado. Desagrádalle ver xente morrer no televexo, é máis fácil virar a mirada que saber que no Iraque, por exemplo, morren cada día ducias de persoas por mor dunha invasión baseada exclusivamente en termos estratéxicos e economicistas, e facer algo por mudalo. Supoño que a vida é máis fácil se en lugar de pensar niso, pensas no perfume ou no coche que che gustaría mercar.

Cómo se pode chegar a crear unha conciencia social nunha serie de persoas ás que lles importa moitísimo se están ben depiladas para ir á praia, ou se o seu equipo gañará a liga, ou se atoparán talla en Zara na prenda que lles gosta, pero que teñen diante súa un sinfín de inxustizas e problemáticas que nin se molestan en analizar? Cómo se pode mobilizar a esta xente que é convocada para participar como membros das mesas electorais nas vindeiras eleccións municipais e a súa única preocupación é saber se terán libre no traballo o día seguinte, sen ver nin tan sequera que as eleccións son (supostamente) a expresión máis importante da democracia, na que o pobo decide como será o seu goberno nos seguintes catro anos? Existe algo debaixo desa superficie? Se quitaramos o envoltorio, atoparíamos algo con sentido debaixo?

Haberá que seguir buscando, porque penso que de haber un mínimo de conciencia e compromiso, ha de estar ben agochado no fondo.

A miña mensaxe para esa xente: Non apadriñes un neno do terceiro mundo para limpar a túa conciencia; comeza a comprender porqué o 90% dos recursos do planeta están nas mans duns poucos que explotan a todos os demais para seguir incrementando riqueza; comeza a mobilizarte para que este desequilibrio cambie, para que non haxa terceiro mundo, nin nenos pobres nel que teñan que ser apadriñados.

Cando me vexas pola rúa, no traballo ou tomando algo (estou certa de que nunca coincidiremos noutros sitios coma conferencias ou manifestacións), non me mires de enriba a abaixo para ver qué clase de enxendro humano viste esta roupa de mercado semanal e anda metido en política.

Non son un bicho raro, simplemente, penso.

Valentes galegos

2007-05-06T17:59:00.000+01:00

“Deixade de choromicar como cativos e pelexade como homes, carallo!” é o que escoitei moito ao longo da miña vida na miña familia, na miña aldea, entre a miña xente... Pero o pobo galego nunca se deu moito pola pelexa, de ningún tipo. Xa dicía Castelao que “En Galiza non se pide nada, emígrase”. ¡E que poucas mostras de pelexa lembro entre os meus!

O nacionalismo en si podería ser considerado como unha pelexa continuada. Unha loita polos dereitos de Galiza, a saúde da nosa cultura e a nosa lingua –que destaca perante a ouvidos varios sempre pola súa beleza e dozura-, o coidado das nosas paisaxes marítimas e forestais –únicas no mundo-, unha pelexa por buscar o noso lugar neste mundo.

Pero ese nacionalismo xorde dende ámbitos urbanos sobre todo. Hai que recordar que as cidades non concentran a maioría da poboación galega a día de hoxe, e que a galeguidade máis orixinal e auténtica, por contra, consérvase no medio rural. Esta é a orixe, ao meu parecer, da desunión entre nacionalismo galego e galeguidade propiamente. I é por iso que o “populacheirío” de Fraga sempre tivo millor acollida nas nosas aldeas, inda que non entendamos o porqué.

Seguramente, dende o punto de vista técnico, un goberno de esquerdas axudaría ao sector primario a modernizarse, e a entrar dunha vez no século XXI. Pero os nosos paisanos non pensan así. Eu achácoo ao “medo”, e non a que lles zoupen nin nada parecido á Guerra e á posguerra Civil, senón en termos económicos e de cosmovisión. “Amiguiños si, pero o porquiño polo que val”. A xente do rural é conservadora, como en case todos os sitios.

Tamén lembro un estudo que nos citaba un profesor no instituto hai uns anos, sobre o perfil de cada votante. O votante do PP é un home rural, de idade madura, con nivel cultural baixo, e galego falante. O votante do PSOE é urbano, de idade madura, cun nivel cultural medio - alto, e castelán falante. As súas únicas diferenzas co BNG eran a idade –pouco máis xove o nacionalista- e a visión sobre a propia cultura, evidentemente. Eu tamén engadiría a maior convicción de esquerdas da xente do BNG, inda que isto só é unha percepción persoal, claro.

Atópome cun paradoxo xigante: A Galiza auténtica vive no medio rural; o coidado de Galiza e todo o galego corresponde en primeiro grao aos galeguistas; galeguistas que xorden orixinariamente dos núcleos urbanos; se crecen as cidades, podería medrar o galeguismo; pero se medra o urbano, será a costa do medio rural, que é o que conserva a miña galeguidade favorita...

Parece que estamos abocados a defender un envase baleiro... ou non. Depende de nós, se ese galeguismo é forte e ben planeado. Quizais a solución estea moi preto da educación, da cultura, e neso non imos mal. Unha vez escoitei que se se puidera caracterizar cunha soa verba aos nacionalismos podería ser: racial o basco, económico o catalán, e cultural o galego.

Temos a materia prima. Ogallá academos un bo produto final...

Retrato politicamente incorrecto da miña xeración

2007-05-05T18:17:00.000+01:00

Por que a xente fala con absoluto desprezo á verdade e á razón, por que se fala sen coñecemento real das cousas? Probabelmente o importante é simplesmente falar das cousas, mesmo estando parcialmente errado. Falar dun problema xa é asumir a súa existencia. Precisamente un dos problemas da miña xeración é o seu mutismo.

O outro día saíu nunha discusión entre colegas e fume de bar o tema dos salarios traído a escea entre a mala situación laboral dos enxeñeiros en informática, co líder conservador dos 8.000 € netos/mes en “Tengo una pregunta para Vd.” e co escándalo da tonadillera que ten 20 casas e 16 autos. É certo que, especialmente na Galiza, a situación laboral non é para tirar foguetes mas coido que algúns non merecen nen as titulacións que posúen. Algúns non viven mellor porque nunca protestan, nunca fan preguntas incómodas, porque hai carraxe pero non hai coraxe a dicir o que se pensa e calquera cómeos con patacas. Algúns ilusos mesmo autoengánanse dicindo que se precisan poucos cartos para vivir felizmente (mexan por nós e haberá que dicir que chove?) e agardan en balde que sexan os politicuchos, a administración ou algunha organización os que lles resolvan os problemas.

Moitos non comentan case nada de política e pasan de comprometerse a dar a súa opinión en temas críticos. Se algunha vez abren un blog, por Deus, que non se mostre a faciana, que non se saiba quen son. Sen folgos, pasivos e pasotas como se estivesen todo o día fumando porros a eito, pasan de todo, tío, esperando a que chegue o fin de semana para dexenerarse.

Só entenden da potencia do coche de fulano, da piscina do chalé dos pais de Chuchi, de se o celular ten bluetooth e se xa rematou de descarregar mp3s o Emule para o iPod. Cando os seus colegas pepeiros, sociatas ou bloqueiros discuten con paixón cuns cafés e uns Ducados, eles calan coma putas porque un non se pode rebaixar a clasificarse e discutir de cousas que non se mercan no Opencor ou en Massimo Dutti. Adoran, iso si, entender de pubs (que se o Patachín que se o Patachán), e viaxar con Ryanair (como lles perdan a equipaxe non protestarán), e comentar o lindiña e delgada que está Letizia e encontrar un modelo de gafapastas de corte moderno. Non respeitan a milenaria cultura do viño, non, prefiren mesturar licores de garrafón con algún infecto refresco de burbullas no xoves á noite. Rebeldes, si, pero sen causa, sen riscos, en plan Quimi y Valle.

Encontro, en xeral, bastantes nenos mantidos, mimados e multivitaminados que correrán tras das saias da mamá cando a vida lles foda os cartos e a paciencia en lugar de dar a cara e cantar as corenta. Sempre dirán: a vida non é xusta, como sea vida simplesmente viñese dada en lugar de ter que puxar por ela arreo. Unha mocidade con sangue nas veas non ama a Laura senón que Laura fode con quen quere, unha mocidade con sangue nas veas non quere ser funcionario senón emprendedor, unha mocidade con sangue nas veas non deixa que ningún administrativo do INEM que nunca traballou na empresa privada lle conte como procurar emprego e unha mocidade con sangue nas veas non permite que Espido Freire se lucre cun libro tan cutre sobre os mileuristas.

O reto non é doado, seino, e non son quen de xulgar e condear a miña xeración mas ninguén loitará por nós e moitas veces lembro aquel consello algo machista do meu avó que hoxe valería tanto para rapaces como para raparigas de 18 a 35 anos: deixade de choromicar como cativos e pelexade como homes, carallo!

2007-05-02T13:27:00.000+01:00

Porque hai moitas cousas relativas neste mundo, pero obxectivamente sabemos que o que fan uns está mal, e o que fan outros está ben. O ser humano é subxectivo por natureza. Falando deste tema podo citar iso de que "cada quen fala da feira según lle vai."
Moitos exemplos sirven para falar disto, por exemplo un que persoalmente aféctame directamente: o fútbol. Cando falas de fútbol con alguén cámbianse impresións, si impresións, pero hai veces que escoitas falar a dúas persoas que viron o partido xuntos, e parecera que viron dous partidos completamente distintos. O que gañou vai recurrir a tópicos tales como: fomos superiores, o resultado é xusto, foi un partidazo, etc... namentres o pededor recurrirá a frases como: fallamos moito, non merecíamos perder, eles tuveron moita sorte, ou o máis clásico de todos: botarlle a culpa ao árbitro.

Outro tema recurrente subxectivamente é a política. En política se un alcalde dun partido toma unha decisión esperpéntica, quen ten outra ideoloxía política vaino atacar, pero se un alcalde do partido de esa persoa toma unha decisión moi parecida, pois o detractor do que antes falaba sempre vai buscar calquera forma de defendelo alcalde do seu partido.
Na xustiza, pois tres cuartos do mesmo, e así sucesivamente, quen se sinte afectado pide o maior castigo posible, e se tempo despois comete unha falcatruada igual ca que lle fixeron sempre trata de xustificala e de quitarlle terra ao asunto.

Voltando ao exemplo do fútbol, a meirande parte desta xente é moi forofa do seu clube, con mínimos coñecementos de fútbol e nulos de reglamento. É bastante habitual estar nun bar e escoitar todo un rosario de despropósitos, sobre todo atacando a actuación do árbitro. A xente fala e fala, pero falan sen coñecemnto e sen poñerse no lugar do outro. Dende fora é moi fácil xulgar a alguén, é moi fácil dicir que o dianteiro, o defensa ou o árbitro non valen un peso. Estamos nun país no que por exemplo hai 40 millóns de seleccionadores nacionais.
O que fai máis gracia é o tema arbitral, pois escóitanse frases como vanlle dous, logo é falta; ou está xogando dende o suelo, ten que ser falta; ou a clásica de: e unha entrada por detrás, teno que expulsar. E despois se o árbitro saca moitas tarxetas, por moi ben sacadas que estean xa o tildan de tarxetero. Por certo, quen teña dudas sobre este tipo de cousas que o pregunte, amablemente será contestado.

Señores o ser humano é subxectivo por natureza e non lle hai qué facer, poucos somos os que nos preocupamos de poñernos no lugar do outro, de entender por qué obrou así fulanito, de ver as cousas de forma imparcial, e sobre todo de falar con coñecemento de causa, eu pregúntome ¿por qué a xente fala con absoluto desprezo á verdade e á razón, por qué se fala sen coñecemento real das cousas?

O cego só quere enganarse

2007-04-28T09:28:00.000+01:00

¿Os que están en contra do mercado libre están a favor da pobreza? Ou máis ben están en contra da riqueza? A miña irmá ten unha camiseta na que un home está encarcelado detrás duns barrotes con forma de dólar. "A riqueza ameázate" reza embaixo.

Cómo aquilo que está empobrecendo aos máis desafortunados pode sacar da pobreza? O que saca da pobreza é o desenvolvemento, non o mercado. Os liberalistas afirman que é o propio mercado que, ante a demanda de tecnoloxía, este se ve motivado para producila. Pero moito me temo que demanda non é o mesmo que necesidades.

Un gran avance para o mercado foron os centros comerciais, neles tes todo a man e con superofertas. Moi ben, pois é moito máis barato comprar as cousas en tendas especializadas de alimentación xa que o que está demostrado que é moi barato son determinados productos estrelas e non outros produtos necesarios. Desta forma recibimos menor calidade a maior prezo. Neses centros comerciais vemos que escollen á xente polo aspecto físico, a pobre señora de 40 anos traballadora ten un lugar menos onde conseguir o necesario para manter os seus fillos. Nunca verás a xente en Hipercor dicindo "Levo 30 anos nesta empresa..." porque a xente fixa, cobra máis e molesta. E a pesar de todo, son capaces de abrir máis tempo, tendo unhas horas de apertura imposíbeis de igualar para quen teña familia. Que bonito, a tenda que ofrece maiores garantías e calidade a mellor prezo pechada porque os seus clientes prefiren pagar máis por menos. E é curioso que os que defendan o libre mercado estean máis preto de Hipercor que da tenda da esquina cando Hipercor vulnera as leis do libre mercado gracias a unha variábel allea á oferta, ao prezo, e á demanda chamada "gustos e preferencias".

E sigamos falando de El Corte Inglés, unha empresa que ten unha imaxe impecábel. A razón, pois que o traballo sucio o fai outra empresa da que a totalidade do seu capital provén de El Corte Inglés. Esta empresa pasa por ser, actualmente, a que maior explotación téxtil produce. O método? Facer un pedido moi grande para un espacio de tempo moi pequeno. Isto implica que a xente, que xa non cobra o xusto (que lle dea para vivir) polo seu traballo, teñen que facer unhas horas extras que non serán remuneradas. Iso sen contar coas condicións insalubres nas que viven e de riscos laboráis.

Outra empresa que actúa de xeito semellante é Inditex. Actúa por subcontratas, isto é que lle encarga pedidos a cooperativas. Todo mundo lle aplaude este método, moi bo, se non fose que hai outra condición do libre mercado que non se cumple, a falta de competencia na oferta, polo que as cooperativas só poden subcontratar a Inditex. Isto lle da marxe a Inditex para facer os pedidos grandes con pouco tempo, pagar ao produto e non á persoa, polo que non ten que pagar un salario mínimo a unhas persoas que si fixeron un traballo polo que deberían recibilo. Non contentos con iso, parte das cousas que precisan para realizares ese traballo, coma o fío, o teñen que comprar a unha empresa chamada Inditex. Nin que dicir ten que se queren ter seguridade social a ten que pagar a cooperativa. E por último, as ameazas con que poden marchar a Marruecos ode lles sairá aínda máis barato, e é a cooperativa a que ten que ceder para poder competir con Marruecos xa que son as señoras de 40 anos que non aceptan ter en Hipercor.

Pero o gran logro foi o de ter as camisetas tan baratas. O son tanto que os fillos de banqueiros poden ter un armario enchidísimo de roupa sempre nova xa que, en moitos casos, nin sequera chegan a ser estreadas. Pero a muller de Amancio Ortega ten unha ONG, ou unha fundación, non o sei, dáme igual.

De Coca-cola sábese que algunhas das matanzas de Colombia a Indíxenas foi máis que alentada por ela, o terreno seica era máis importante que as vidas humanas. En América latina, as fábricas de coca-cola son maquilas, os que alí traballan reciben cartos, pero iso non enriquece ao país, xa que na maquila só compran dentro da maquila polo que eses cartos que coca-cola da, coca-cola os leva. E hai cidades onde non hai para comer, pero bébese coca-cola.

McDonalds. Hai un Índice con este nome. A renta per cápita é insuficiente para coñecer a situación dos países xa que países coma Arabia Saudí daban datos erróneos pola extremada riqueza dalgún dos seus habitantes. Por iso fíxose o IDH no que se miraba tamén taxa de alfabetización, aceso á auga potábel (ter unha fonte a menos de 200m de casa), aceso a instalacións sanitarias... Por certo, EEUU non está de primeiro neste índice. Pois resultou que este índice, que mide multitude de factores diferentes e é moi costoso, podía ser aforrado pedíndolle a McDonald's que nos dera unha lista mundial de locales, son prácticamente idénticos.

McDonald's tamén é o símbolo de comida rápida. Destructor de culturas autóctonas a cambio da americana vemos como en lugar de adaptar o plato á comida, adapta a comida ao plato. Isto é, en lugar de cortar o tomate, fanlle probas xenéticas, non para que saia con maior calidade, senón para que a pel teña un determinado grosor e o tomate teña un tamaño para que pase pola máquina. A carne non se ten nin a máis remota idea de onde sae. E obrigaron a moitas poboacións a pasar ao monocultivo creando unha inseguridade de se vén algunha praga ou desgastando a terra e talando o amazonas.

O café se cultivo de xeito case exclusivo en América Latina e en África, coincide coas zonas máis pobres do planeta en moitos casos. Acaso empresas como Saimaza ou o Bonka de Nestlé están libre de pecado nisto? Ou sucedeu que se lles obrigou ao monocultivo de café, baixaron os prezos e agora están condenados a empobrecerse?

No norte, os nosos gobernos teñen aranceis. Iso significa que nós podemos vender os nosos productos no Sur pero eles non poden vender aquí. E nos productos agrarios nos gañan, pero nós subencionamos aos agricultores, estamos pagándolle todo o proceso de fabricación polo que eles van obter ganancias puras, como tal poden baixar os prezos, cousa que non poden facer agricultores do Sur, polo que non só non poden competir cos nosos productos aquí, senón que non poden competir no seu propio país polo que calquera inicativa, esas que supostamente se premian no liberalismo, serán aplastadas.

E non falamos das farmacéuticas porque iso xa é bestial.

Por esa razón agora hai comercio xusto, hai cooperativas de consumidores. O comercio xusto baséase en que productos coma o cacao, os refrescos ou o café, se pagan de forma xusta e evitando os intermediarios conseguindo unha cadea digna. Tamén encárganse de facer propaganda da situación real dos países do sur (O que eu fixen aquí é un mero esbozo). En Santiago están Amarante en Romero Donallo e Panxea nunha das rúas que cruzan o hórreo, ao lado do Alabama.

As cooperativas de consumidores encárganse de consguir e distribuír alimentos que levaran un proceso de fabricación xusto, tanto ecolóxicamente, como que deran un tratamento de calidade como que as empresas que os producen non mostren ningún tipo de síntoma de explotación e paguen un salario xusto. Haina en Vigo (Árbore), na zona de Coruña (Xoaniña) e estase a facer en Santiago.

Un liberalista convencido, do mesmo xeito que un comunista radical e todas as ideoloxías que hai polo medio deberían, non só facer boicot ás multinacionais que vulneran as leis do mercado no seu propio beneficio, senón apoiar estas iniciativas. Porque hai moitas cousas relativas neste mundo, pero obxectivamente sabemos que o que fan uns está mal, e o que fan outros está ben.

Revolución silenciosa

2007-04-27T18:30:00.000+01:00

Pensémolo mentres vemos nos nosos televisores de plasma as noticias sobre a fame no terceiro mundo. Pensémolo detidamente: ¿por que? A pregunta xorde se tes corazón, a pregunta xorde se es cristián, a pregunta xorde porque es humano.

Pero ves que hai esperanza. O martes pasado HDNet emitiu a premiere do documental The Ultimate Resource. Aí fálase do meirande movemento na Historia da Humanidade para saíres da pobreza. Nel cóntase a historia de xente ordinaria que recibe as ferramentas para te-la oportunidade de mellorar a calidade da súa vida. O mercado libre cambiou espectacularmente a forma de vida de millóns de persoas no último cuarto de século. Só na China 400 millóns de persoas pasaron de gañar menos dun dólar ó día para hoxe ser clase media. Esta revolución silenciosa viuse acompañada da caída do bloque comunista. Hoxe en día máis de 3.500 millóns de persoas viven baixo reximenes democráticos e capitalistas. E a revolución silenciosa continúa. É inevitable que a apertura económica se vexa acompañada pola apertura política, social e cultural. Trátase da bendita globalización.

A reflexión é clara: se o mercado libre está en contra da pobreza, ¿os que están en contra do mercado libre están a favor da pobreza?

Non quero ter nada

2007-04-26T10:21:00.000+01:00

O rico, ou ladrón, ou fillo de ladrón. E eu ainda diría máis: non pidas a quen pediu, nin sirvas a quen serviu, porque supoño que será parte da natureza humana, pero cando temos (que palabra máis horrible "ter") queremos máis, e canto máis temos menos humanos somos, e máis esquencemos de onde vimos.

Nacemos nús, sen nada máis que un cordón que nos une ás nosas nais. E percorrendo o tempo das nosas vidas imos acadando metas e conseguindo obxectivos, pero tamén imos acadando e conseguindo obxectos materiais (coche, casa, televisión, can, cartos, o ordenador, a bici, moitas veces mesmo pensamos que posuímos persoas: teño un fillo, a miña muller...). Posesión. Odio esa palabra.

Ás veces párome a pensar cómo de diferente sería a miña vida se non tivese o "home cinema" ou o "mp3". Sería eu unha desgraciada? Non sería feliz asi? Pois penso que podería ser non só igual de feliz, senón máis. Só hai que ver que ledo está un neno xogando coa caixa na que viña o super xoguete que lle acabamos de regalar. O neno pasa do xoguete, coa caixa é feliz. Asi deberíamos ser sempre, pero a nenez acaba moi cedo.

Nacemos nús, sen nada, e morremos e desaparecemos, e o que "tiñamos" aqui se queda. Asi que desterremos os verbos "comprar", "ter", "gañar", e comecemos a "vivir". Velaqui a única maneira de olvidarnos para sempre do "tanto tés, tanto vales", se tod@s temos igual, tod@s valemos igual. E pensádeo, ao nacer e ao morrer, tod@s o mesmo temos.

Pero..., está na natureza humana a ambición, a competencia, o consumismo, a envexa? Ou só é algo que nos vén dado polo sistema no que nos movemos?

Pensémolo mentres vemos nos nosos televisores de plasma as noticias sobre a fame no terceiro mundo.

Igualdade, por favor

2007-04-25T22:39:00.000+01:00

Como a comida basura, tragámonos moitas patrañas e mentiras. A comida basura é a que se fabrica en grandes cantidades, en serie, se fan con elementos prefabricados para que os traguemos e enchan ese baleiro que hai no noso estómago. Pero non alimenta, polo que mentres esteamos co bandullo enchido non tereimos queixa e non nos daremos de conta do que nos falta.

Como inútiles, hai xente que se traga a doutrina liberalista. A explicarei brevemente para quen non a coñeza. O liberalismo naceu no feudalismo onde había que pagarlle impostos aos señores e o diezmo á igrexa quen poñía o prezo ao que compraba. O liberalismo viña dicir que se ti facías algo, iso era teu, e podías vendelo no mercado, un lugar onde segundo se precisase máis ou menos, se acabaría equilibrando dando a todos aquilo que merecen.

O lema orixinal da revolución francesa foi "Libertè, equalitè e propietè". Pero os burgueses e nobres que alentaran a revolta non lles gustaba iso de perder as súas pertenzas por iso o cambiaron. Esa mesma propietè eliminada foi a que dispuxo o liberalismo unha imposibilidade da equidade. Quen ten cartos pode invertir, quen non, non. Coñezo a xente coa suficiente iniciativa para ser rico, pero non cos suficientes cartos.

No liberalismo prémianse as trampas, o dumping, as patentes, o poder do que máis ten, quen invirte, e quen xa non precisa de inventir. Hai xente que vive do que invirten os seus contratados sen ter que mover un ápice. Esta xente non traballa, pero non carece de cartos, isto é a xustiza para os liberalistas.

E nos atopamos coa realidade. Prémiase a iniciativa porque só uns poucos, os que xa son ricos, poden levala a cabo de forma efectiva. E esta iniciativa é que os traballadores que levantan a empresa sexan cada vez máis pobres. Iniciativas de deslocalización, de levar as empresas onde os traballadores cobran menos. Inciativas de explotar a nenos. Iniciativas de non dar un soldo xusto. Iniciativas de non dar nin dereitos, nin prevención, nin tempo aos seus traballadores.

No programa do partido comunista, que despois se chamou manifesto comunista, dicíase de quitar a herdanza, abolir que fillos de ricos fosen ricos. Agora hai moitos que temos herdanza que conservar, máis esto foi nun momento concreto para unha masa de obreiros que non tiñan herdanza que darlle aos seus fillos, e fillos que tiñan a herdanza da explotación dos obreiros de seu pai. Agora os tempos cambiaron, e cambiou tamén a esquerda, máis isto non interesa dicilo.

Agora a esquerda pide un pagamento xusto. Isto significa non só igualdade, senón xustiza. Cada un debe ter o froito do seu traballo, polo que quen non traballa non debería cobrar. Deste xeito, ningún home sería rico, porque ningún home faría tanto traballo como para vivir de excesos. Sexamos claros, os ricos viven do traballo dos demais, só así un home pode ser rico, e iso na miña terra chámase roubar.

Os liberalistas afirman que eliminando todas as intervencións do estado chegarase a un equilibrio. Que a pobreza é o estado natural do home, e que só a evolución a través do mercado solucionará isto. Pois ben, despois de tanto tempo nun virtual liberalismo chamado globalización os ricos son máis ricos, e os pobres máis pobres. E moita xente morre non porque non traballe, senón porque traballa de máis.

Os liberalistas afirman que só eles traen o desenvolvemento. Ben, o desenvolvemento de cremas adelgazantes foi bestial, pero a produción de vacinas e curas para enfermidades está paralizada porque quen as sufre, a meirande parte da poboación mundial, non pode pagala. Isto é desenvolvemento para un liberalista. E vemos como son as mesmas multinacionais, estandarte do liberalismo, como aplastan calquera iniciativa que busque cambiar isto.

Precísanse tres planetas para levar o ritmo de vida dese 20% que posúe o 80% dos recursos. Porque os liberalistas non saben que os recursos son limitados. Pódoche dar os datos que queiras, pero sempre dirán que non vives nun mundo onde o rato perez folla coa abella maya e os pobres terán internet cando agora non teñen nin auga nin comida (cousa que antes deste marabilloso capitalismo non ocorría).

Igualdade? Dame igual. Confórmome con que os ricos non rouben. O rico, ou ladrón, ou fillo de ladrón.

¿Iguadade? Non, gracias

2007-04-25T01:43:00.000+01:00

¿Por que non somos todos iguais? A resposta é ben sinxela (miña avoa diría: "porque somos distintos", a retranca é o que ten), porque todo o que somos e significamos é distinto dunha persoa a outra. O noso pasado, o noso presente e o noso futuro é ben diferente de ti a min. As nosas necesidades, inquedanzas, gustos, son distintos.

Todos coñecemos o caso dalgún benintencionado salvapatrias que tenta perseguir a igualdade custe o que custe. Iso, benqueridos, amigos, é ir contra a nosa natureza humana. Somos diferentes, somos distintos, e así será sempre. Sí, por moita política socialista a prol da igualdade. Toda sociedade que tente pór a igualdade por riba da libertade acabará sen unha nen a outra, dixo hai tempo alguén máis importante ca ti e ca min xuntos.

Témo-la Igualdade aí posta, nun pedestal, intocable. A romántica idea de igualdade -sen entrar na idea cristiá de que todos somos fillos de Deus ;)-, provén da Revolución Francesa (á que por certo tamén temos idealizada). Non vou falar agora da Revolución Francesa, pois como é proverbial, dende o 1789 Francia non levanta cabeza. Ben, nesa Revolución os encargados do márquetin publicitaron o eslogan "Libertade, Fraternidade e Igualdade". O da Libertade gústame, gústame moito. Coido que é o valor máis importante, por riba incluso da propia vida. Logo temos a Fraternidade, que non hai por onde collela. E ó final a Igualdade, nese pedestal histórico do que vos falei.

Todos debemos ser iguales ante a Lei (xamáis por Lei), pero non veño a falar de igualdade xurídica. Iso, máis ou menos, o temos asegurado. Falo da igualdade económica e ese mito da esquerda de que a diferencia de medios económicos é "inxusta" e todos debemos ser iguais. ¡Ja! (Sí, escribo "Ja" e non"Gha"). Debe haber ricos e debe haber pobres (¡ai! outra vez a doutrina cristiá). Se emprendemos políticas a prol da igualdade e lles quitamos ós ricos para darlles ós pobres. Chegará o punto de que os ricos, e dicir, os investores, empresarios, etc, deixaran de ver interesante o de investir, innovar, medrar e dar postos de traballo. Resultado: Ucraína, 1938. Ou Corea do Norte, 2007. Non vexo que ninguén queira emigrar a ese sitios. Nin os galegos que imos "onde ningún home estivo xamais", como Kirk, Spock e a cuadrilla de Pepa a Loba.

Con isto, obviamente non defendo a pobreza. A sociedade capitalista o bó que ten é que -se ningún Quintana está no goberno de ningunha nación- recompensa a iniciativa. Médrase. Sí, sí. Escoitaste moi ben. Pecha "O Capital", apaga a SER e segue a lerme. Medrarase máis e seguirá habendo pobres. Os pobres do século XXII terán Internet nas súas casas, e seguirán a ser pobres respecto a nós. É así. Eles non son pobres porque nós sexamos ricos. De feito, a situación do Terceiro Mundo é tan deprimente precisamente pola falla de libertade. Polas mentiras dun socialismo inútil de raíz. E por un estatismo deplorable só defendido por Pilar Bardem, Zapatares e Antón "Escravista" Losada (e os seus seguidores, claro está: millóns e millóns).

O paradóxico de todo isto é que sabemos o que fai a Igualdade imposta polo Estado (ver Unión Soviética, ver Cuba) e sabemos o que fai o egoísta afán de lucro (ver Estados Unidos, ver Singapur). O que semella unha boa idea leva dentro a semente do mal puro. E o que en principio parece algo malvado, leva incorporado o segredo do éxito económico. Como a comida basura.

AS LIDES POLÍTICAS

2007-04-24T20:24:00.000+01:00

NOTA: Cando coincidan dous posts de diferentes persoas xuntaránse as frases da mellor forma posíbel.

Que haxa sorte! Porque política sodes vós, somos nós: a conciencia, a acción, a transformación; tese, antítese, síntese. . Sen dúbida a política é a mellor arma pra actuar nun marco social. Non teño ningún tipo de dúbida xa que é a única que garantiza que un maior volume de traballo, algún día ou outro, será recompensado. Pero, a política, é un arma de dobre fío. O principal problema, creo eu, son sobre quen recan ditas "recompensas".

Dentro dos partidos políticos hai varios perfiles que, desafortunadamente, repítense incansablemente. Está, dun lado, o típico amigo do amigo, que nunca colabora e, cando hai que finalizar un proxecto ou vendé-lo de cara ao público sempre está presente. Deses, a moreas.

Doutro lado están os relacións públicas, xente moi agradábel e que leva o nome da organización ben lonxe, orgullosos do que son. Pero, á hora de sentarse e traballar en cuestións reais, esfúmanse ou só saben seguir os discursos de vellos líderes semicaciquiles, con tal de gañarse tamén o seu respeto.

En terceiro e último lugar, o currante calado, ilusionado e perseverante. Pero non podemos ser todos iguais!

Oda á desintoxicación mental.

2007-04-24T19:44:00.000+01:00

Porque aínda que non nos fagan caso, que nos deixen a gusto... Hai un bo fato de frases feitas coma esta, de lendas urbanas, de consignas repetidas a modo de claim publicitario, que resoan no pensamento común da xente do común arredor da hoxe tan denostada política.

Os políticos non escoitan/rouban/minten/non fan nada/son todos iguais...
A política non serve para nada/só serve para atender os intereses dos poderosos...
Non hai nada que facer/non podemos cambiar/vivimos no mellor dos mundos posíbeis...

É comprensíbel. É certo que o cenario político, no seu conxunto, en todos os ámbetos vitais, desde o barrio até o nível planetario, convida á desesperación e a que o povo arroxemos a toalla. É agotador e decepcionante o espectáculo do politiqueo parlamentarista/institucionalista/mediático e oficial. Da noxo, claro que o dá.

Pero non podemos caer no erro de recoñecermos, de lexitimar, todo ese compendio de farsas, acreditando estas como "política". Non o é. Nen eles políticos. Son a expresión da contra-política, da anti-política, de des-democracia. Son un tentáculo máis do poderoso cefalopodo do sistema que a golpes de cansanzo pretende noquear aos que xa aguantamos os seus anteriores envites de violencia estructural... Saben que somos consicentes, e tentan anularnos, empurrandonos sutilmente cara a asimilación do seu propio discurso

Todas e todos sabemos que o sistema quere sociedades alienadas, con individuos acríticos e desactivados política e socialmente. Saben os gurús neocon, os do pensamento único, os pais da globalización imperialista, que a participación política é o talón de aquiles do sistema. Por iso nos abafan con ese constante bochorno da mediocridade, do discurso valeiro e falso, da estética.

Os que tedes dado ese paso de xigante que é tervos decatado de que as cousas non marchan ben, os que conseguichedes quitarvos as orelleiras e destaparvos os ollos, para ser conscientes de que a realidade que nos ofrecen non é nen por asomo xusta, non cedades agora. Non vos deixedes envelsar polas sombras dos galos na parede, desenmascarade a realidade que se agocha tralo telón das mentiras feitas verdades oficiais. Non perdades a vosa enerxía transformadora, non renunciedes ás vosas arelas revolucionarias, sucumbindo á falsedade orquestada de que as cousas non teñen solución, de que non hai cambio posíbel, e de que ese atallo de demagogos de cartón pedra son a expresión da política.

Política sodes vós, somos nós: a conciencia, a acción, a transformación; tese, antítese, síntese.

A tortura, non é cultura

2007-04-24T19:38:00.000+01:00

Porque aínda que non nos fagan caso, que nos deixen a gusto... Ogallá fora así, e polo menos tiveramos a sorte de estar a gusto, pero non. Ogallá se deixase ao mundo a gusto.

Volveuse a repetir, como xa se fixo en anos pasados, as touradas en Padrón, a Tourada de Pascua. Esta festa, baseada por si fora pouco, por seis animais. Unha das tradicións máis crueis galegas, e é curiosamente unha das que conta co maior rexeitamento da poboación galega.

"O crucificado inocente, o ser doente da España cínica, é o touro"
Francisco Umbral

Foron moitos os espectáculos violentos contra animais rexeitados internacionalmente, foi a UNESCO no ano 1980, cando rexeitou as touradas. Estos só son un reflexo da incultura e da violencia, para nada podémolo engadir no campo artístico. Se a violencia, se o sufrimento, se a morte, se a crueldade é arte, vaia este mundo no que vivimos.

" A tauromaquia é o terribél arte de torturar e matar animais en público ,segun do unhas regras.Traumatiza aos nenos e aos adultos sensíbeis.Agrava o estado dos neurópatas atraidos por estos espectáculos .Desnaturaliza a relacion entre o home e o animal .Nisto, constitúe un desafio maior á moral ,á educacion ,á ciencia e á cultura" UNESCO

Non só queda aquí a cousa, son moitos os Concellos os que apoian este tipo de masacres, son moitos os Concellos que apoian economicamente, patrocinan ou ceden instalacións.

Onte mesmo, en "Hai Debate" apareceron un membro de ADEGA, e un asasino destes. Foi máis que interesantes, e vaia co tipiño este!! Chegou a dicer cousas, que prefiro non recordar, cousas así como "Os touros non sofren, está cientificamente controlado", "As touradas están apoiadas pola maior parte da poboación", "Un touro nace para morrer". Que lle imos facer, nun mundo así... Por certo, o compañeiro de ADEGA, marabilloso!

Cambiando de tema, ultimamente, foron moitos os paises do mundo os que están elaborando proxectos para a protección de animais, baixo leis. Espero que sexamos nós, os seguintes en unirnos á causa anti-morte. ADEGA, está pedindo durante os últimos días, a Nova Lei de Protección animal. Que haxa sorte!!

Teño unha pregunta para Usted

2007-04-24T19:03:00.000+01:00

Con estes políticos, eu bórrome do sistema. É o que se leva dicindo dende que o mundo é mundo e dende que o poder corrompe. Poucas veces, ao mellor unha vez cada século ou menos, os planetas alinéanse e o pobo pode dicirlle os gobernantes o que pensan deles, e que lles escoiten. Supoño que esta tradición comezou cando decapitaron a Luis XVI, por esta mesma razón supoño que os políticos evitarán que se repita o evento con cotidianidade.

Pero parece ser que no Estado Español déuselle a oportunidade ao pobo de falar, cousa que me permito considerar graciosa xa que supostamente vivimos en democracia. Esta oportunidade limitábase a que un reducido número de xente dixera unha pregunta cada un. Pode parecer moi boa iniciativa, pero non era o que queríamos. O que queremos é que os políticos escoiten as nosas críticas, e que delas salgan a promesa de cambiar, de mellorar, e incluso unha baixada de mirada e unha petición de perdón.

Que os políticos saben dar rodeos, sabémolo todos, que os políticos saben cambiar de tema, tamén o sabemos, e incluso a acusación máis directa pode ser refutada sen falar dela. Ben se podía ver nas expresións da xente en "Tengo una pregunta para usted, señor Rajoy", esa frustración, esa ansia por querer introducir o matiz (francamente innecesario porque nos entarabamos todos excepto quen non se quería enterar) e ver na reacción do secretario xeral do PP unha pizca de arrepentimento que lles dese un raio de esperanza.

Se lles limitou a unha pregunta para poder interpelalo. Pois eu creo que hai preguntas que debería responder como:

- Por qué nunca se le ve hablar gallego?

- Conociendo la situación del gallego, no piensa usted defenderlo de ninguna forma?

- Conoce usted la situación del gallego?

- Sabiendo que su apellido fue traducido por la vergüenza de ser gallego, y que se ha convertido en el símbolo más visible de esta vergüenza, se planteó devolver su apellido a Raxoi, su estado original, para luchar contra el menosprecio que tienen los gallegos por si mismos, y así que los gallegos seamos iguales al resto de los habitantes del Estado como dice la constitución?

- Que noticia le apenaría más que saliese en los periódicos "En Galicia se ha dejado de hablar el castellano" o "En Galicia se ha dejado de hablar el gallego"?

- Sus hijos saben gallego?

- Usted sabe gallego?

- Si el gallego desaparece se sentiría culpable?

Son preguntas sinxelas, que nunca obterán resposta porque non convén. Só se é claro en que a Educación para a Cidadanía está mal e en que a falta de castelán en cataluña produciría un segundo diluvio. Só se é claro no que se quede, e no resto da igual preguntar.

Eu cambiaría o programa por "Tengo que increparle, Señor Rajoy". Porque aínda que non nos fagan caso, que nos deixen a gusto...

PIÑÓN FARDA DE ALGO QUE NON SABE

2007-04-24T15:41:00.000+01:00

Din que os heroes son aqueles que fan todo o que lles é posíbel, fronte aos que non o fan.Pois eu estou aquí e son un heroe ao meu xeito, é dicir, a mínima escala. Endexamais participei nun blogue malia que si teño un web sobre CD Ourense. Si, ese equipo que está nas últimas, cos xogadores sen cobrar.
Eu teño xa 17 anos, son nado en Ourense, con aldeas sitas en Amoeiro e Alariz e fun sempre criado en lingua castelá malia que os meus pais falaban galego ( e ségueno facendo). Fun ciriado en lingua castelá principalmente porque estiven desde moi cedo nun colexio relixioso, anti-galego, e bastante conservador.
A miña pequena heroicidade tal vez radica no meu galeguismo. Malia o ambiente que tiven que sufrir, de carácter represor, desde pequeno deime contento do furor galeguista que se estendía no meu eu pensante e sen chegar a integrarme en ningunha asociación ao respecto colaborei ao meu xeito nunha lingua que me parece fermosa: o galego. Considérome bilingüe e galeguista. Outras heroicidades que teño son a miña devoción polo Patético de Madrid ( Atlético), CD Ourense e por Galiza. Teño inquedanzas, moitas. Unha delas, como za dixen, o idioma. E vou falar sobre este aspecto
Onte, no programa Hai Debate! falábase do novo decreto de ensino en galegol. Alí estaba Laura Sánchez Piñón, conselleira de Educación, amosando a penosa perspectiva do galego. Moita chulería, botándose flores, de que ocoidan o galego.. Ja. O flipante foi cando calquera dos que estábamos a ver o programa démonos conta de que a " super galega" Conselleir aPiñón non sabía falar galego. Non só eso, senón que se converteu nunha máis dentro da lista dos asasinos do idioma. Co tempo que leva aí, como carallo pode dicir " una", " unos", " unas". É un insulto para os que estábamos vendo eso. É lamentable. A esa señora pagámoslle para que saiba falar. E non só eso. Miles de castrapadas e parálises falatorias para traducir na súa mente castelá pensante. Con estes políticos, eu bórrome do sistema.

Heroes...

2007-04-24T10:25:00.000+01:00

Como Deus si xoga aos dados, deixándoo todo ao azar... cecais sexa preciso poñer todo da nosa banda para condicionar as circunstancias ao noso favor.

Ficamos acostumados a escoitar afirmacións taxativas, en tono criminalizador e cun cargado bafo paternalista, arredor da non participación da xente moza.

Din que non participamos, que somos individualistas, que somos insolidarios, que apenas estamos de paso, que deambulamos como un público silencioso arredor dun cenario sobor do que deberíamos estar subidos como protagonistas dos cambios. Minten, pero fano só en parte.

Negar que os índices de participación xuvenil, de implicación cívica, entendida como suma ou mistura das dimensións política, social e persoal, son en moito mellorábeis, sería un absurdo en termos analíticos.

Pero recoñecer a insuficiencia dese nível de participación non debe ser óbice para recoñecermos que esa eiva no cuantitativo fica correxida, cando menos en parte, polo alto nível cualitativo da mocidade auto-organizada. Como se di no mundo das organizacións non lucrativas, a falta de persoas, máis horas. Máis horas de reunións, de preparación de actividades, de desenvolvemento de eventos, de organización, de reflexión e de remangarse pura e duramente para labores de intendencia e loxística.

A mocidade galega sí participa. Participa de entidades culturais, veciñais, ecoloxistas, solidarias e mesmo políticas, estudantís e sindicais. Pero tamén participa a través de grupos non formais, como son os grupos musicais, agrupacións teatrais ou círculos que comparten intereses de seu (grafitti, ciencia ficción, anime...).

Unha boa mostra de que a mocidade se move, participa, se implica e achega o mellor de sí mesma, témolo no foro Mocidade en Rede que organiza a Dirección Xeral de Xuventude da Xunta de Galiza, no que se están a recoller centos de propostas que serán tidas en conta no deseño, ou redeseño, da política xuvenil do noso país.

Din que os heroes son aqueles que fan todo o que lles é posíbel, fronte aos que non o fan.

O meu xeito de estar no mundo

2007-04-23T22:35:00.000+01:00

O caso e que hai moitas e moitas e que cada día vanse renovando. É certo, un sen número de razóns que me levan a erguerme cada mañá para ir á facultade, a estar contento co momento que me tocou vivir. Falaba Silvio dunha pequena presentación a modo de debut no espazo que inauguramos. Pois ben, a min gustaríame ser definido como físico e galego. Eu diría que esas son as miñas dúas maneiras de estar no mundo. A física, a ciencia por excelencia, o culme do saber humano, ao meu modo de ver. Galiza, o meu país, os galegos, a miña xente. E alédame saber que isto último compartímolo moitos dos que aquí escribimos.

Imposíbel esquecela a ela, sempre cun sorriso esperando, abondo para xustificar un día. A familia, os amigos, todo un conxunto heteróxeneo pero sen o cal a vida dun sería completamente distinta e case seguro que peor.

Resultame curioso verme expoñendo ante miradas estrañas os meus pensamentos. Nunca o fixera antes e resulta unha sensación agradábel. Estréome pois no mundo dos blogs dunha forma que ao final resulta orixinal para todos. Sinceramente, prefiroo así. Un lugar de encontro, de contraste, de colaboración. Onde todos estamos unidos pero somos independentes á vez. A xeito de pequeno resumo para os que agardábades unha presentación máis concreta pódovos dicir que son picheleiro (e a moita honra!!), do 84 e como imaxinaredes despois da miña disquisición anterior estudante de física. En concreto no último ano.

Remato esta primeira intervención agradecendo eu tamén a Silvio a oportunidade e, como Deus si xoga aos dados, deixándoo todo ao azar...

Nestes casos, a esperanza é imprescindíbel...

2007-04-23T21:42:00.000+01:00

Imprescindíbel para aguantar ese tipo de situacións que inconsicentemente moitos odiamos. E diso vou falar eu xa que hai cousas que ninguén soporta, moitas delas nin nos damos conta a primeira vista pero o noso interior, a nosa mente, acaba moi resentida.

Non quero buscar similitudes coa realidade, non é a miña intención a de que se comecen a cazar bruxas sobre quen foron as miñas referencias ou algo así...

Ao caso, hai cousas que non soporto e que me poñen de moi mal humor. Sobre todo cousas que son nun principio inconscientes e que cando te das conta queres paralo sexa como sexa. Non lle dou máis voltas, non soporto a xente que respira alto cando todo está en silencio. O novo compañeiro de clase que se senta ao teu lado, estás traballando e oes como respira. Non está mal que respire, pero e que faino MOI ALTO e inda por riba cando ten o nariz semi-taponado que soa igual cas ventás cando vai bastante vento.

Outra cousa que non aturo e o estrés cando falas con alguén. Inexplicablemente estás falando con el pero estás estresadísimo á vez. Non sabes o porqué pero ti estaste poñendo dun mal humor que xa queres deixar de falar. Día tras día pasa coa mesma persoa e cando menos o esperas sabes que é porque a persoa non para de agarrarte da manga continuamente reclamando a túa atención mentres che fala.

E xa non cabe dicir os tres tipos de persoas ás que lles preguntas algo. Se es profesor coma algún que eu teño visto pois daraste conta de xente que cando preguntas algo responden coa mesma pregunta, eses son os do primeiro tipo, os de segundo tipo son os xordos, os que cando lle dis algo pois din un “Que?” ou un “Eh?” e tes que volver a repetir a pregunta. De todos xeitos podemos dividir os xordos en dous grupos, os que cando calas e non repites responden igualmente, e os que tes que volver a dicir toda a frase e xusto no medio xa responden. Despois hai un terceiro grupo que son os galegos, que responden con outra pregunta, cousa que moitos facemos cando chegamos a casa ou alguén na rúa pregunta de onde vimos, podemos dicirlle un simple “Por que?”.

Ao mellor son un alguén moi raro, pero non se soe detestar algunhas situacións con determinadas persoas que ves xusto cando abres a porta para ir para casa, ou no bus, sexa onde sexa, e sempre que un coincide acaba falando unha e outra vez do mesmo tema, agardando as preguntas de que tal o fútbol/tenis/baloncesto/calquercousaquefagasequeosaiba .

Pero hai moitas cousas que xa non teñen que ver con pobres persoas que non son consciente do dano permanente que case fan. Hai cousas de hoxe en día como a informática que poden quitar de quicio a moitos e por exemplo cando tes que instalar a túa conexión de internet e non es capaz de facelo. Comezas a darlle ao coco e nada de nada, inda peor cando tes unha wifi que aí xa entran moitas máis cousas en xogo. Pensas que fácil sería a vida se ti puideses decidir máis e que todo fose tan sinxelo como darlle a un botón de “POÑER CONEXIÓN”. Odias a Microsoft ou ao sistema operativo de turno.

E non só cousas de informáticas, non odiamos moitos de nós cando vamos ao médico ou ao hospital ter que esperar mínimo 30 minutos para ser atendido e despois que te despachen en 10 minutos ou que unicamente che digan o que xa supuñas?

Tamén están estas outras situacións, cando dormes tranquilamente e a iso das 7-8 da mañá, a hora da igual o caso é estar durmindo, e xusto soa a alarma do teléfono móbil de alguén que vive arriba (só aplicable a xente que vive en pisos) e é a mesma melodía de sempre, a mesma hora de sempre, e cando estás a facer o de sempre, durmir. Día tras día escoitas esa maldita melodía, e por puro conductismo acaba pasando que, cando escoitas soar un teléfono móbil e xusto se trata da mesma melodía, comezas a estar do máis agresivo. Espértaste neses intres agresivos, o corpo memorízao e cando volves ouvila inda que non estés na cama vaste por peor aínda.

Pero en fin son moitas máis cousas que non soportamos, cada un terá as súas o caso e que hai moitas e moitas e que cada día vanse renovando.

HISTORIAS PERSOAIS

2007-04-23T12:56:00.000+01:00

Eu agardo que ELOS nos permita postas en común máis alá dos simples comentarios.Esa é a base da miña idea. Por iso, o mellor será que cada un, a modo de presentación, vaiamos redactando unhas liñas explicando qué somos, de donde vimos e cara a onde imos. As nosas sensibilidades, aquelo que realmente pensamos e que, en moitas ocasións, non lle contamos a ninguén, nunha especie de represión absurda. Desta forma, a nosa canle virtual de comunicación fai, moitas veces, de confidente social.

Por iso vos pido que, brevemente, vos describades a vós mesmos, que digades qué facedes aquí e qué opinión tendes do futuro da literatura, política e cultura galega.

Comezarei eu, se non vos importa.

Eu nacín en Barcelona, xa fai 17 anos, no seo dunha familia galega afincada en Cornellà de Llobregat (sí, sí, onde naceron os ESTOPA). Ao pouco tempo tiven o meu primeiro cambio de domicilio, dentro da mesma área metropolitana barcelonesa. O destino: Gavà de Llobregat. Por aquel entonces eu tería un ano, aproximadamente. Cando cumplín os 2 anos, produciuse un feito determinante no meu transcurso vital: a miña familia decidiu voltar á terra.

En Galiza desenrolei un amor á terra fora do normal (¿ou cecais é o normal?) acentuado co sentimento e interese político relacionado co nacionalismo. Aqueles carteis de Beiras, colgados polas rúas (no 1997 e no 2001) marcáronme dalgún xeito. E seguramente non só os cartaces...

No 2002, 1 mes antes da desastre do Prestige (que non fai falla que explique ampliamente) emigrei, de novo, cara ós Països Catalans. Sen saber qué me esperaba, nin tampouco a lingua propia do sitio que me acollía, tiven que loitar por adaptarme, aínda que conseguino finalmente (non é tan difícil como conta Telemadrid; algún día falarei a fondo disto).

E aquí estou. Na emigración, na diáspora... Compartindo proxectos cheos de resignación, de tristeza; aos que teño que aportar forza e xuventude. Nestes casos, a esperanza é imprescindíbel...

Feliz iniciativa

2007-04-22T22:50:00.000+01:00

E que dure ou non é algo que só nós decidiremos. Mentres teñamos algo para dicir nun lugar común terá sentido mantelo aberto.
E alguén se preguntará por que toda esta xente, que xa ten blogs, non escribe o que teña que dicir nos seus blogs. Eu agardo que ELOS nos permita postas en común máis alá dos simples comentarios.
E grazas a Silvio Falcón pola feliz iniciativa.
(Fotografías de Juan Riera)

E que dure

2007-04-22T19:11:00.000+01:00

Que pasou? Que foi? Acaba de nacer un novo neno nesto do blogomillo. Milleiros de blogs nacen ó día en todo o mundo, e en infinitude de idiomas. Porén, este blog é especial. Un espazo colaborativo no que xente de toda a xeografía galega e estatal colabora co fin de amosar que é posíbel unha unión colectiva nun lugar tan difuso como é a Internet. Neste momento, hai 14 persoas no proxecto.

Cando Silvio Falcón comunicoume a idea que estaba a surxir na súa cabeza fai uns días, encantoume. Pero vou ser sincero, nunca tiven un blog famoso, nin sequera son un gran escritor. De feito, levo moi pouco tempo nisto dos blogs, sendo o que teño agora o meu terceiro intento (disque á terceira vai a vencida, non?). Nunca me interesou ser coñecido na rede, nin que se falara do que eu escribo en tódolos sitios galegos que hai, confórmome con que alomenos unha persoa me lea.

E por que? Porque considero que un blog é un espazo de libre expresión, sexa persoal ou colectiva. O importante é que o autor escriba o que lle pete sen ter en conta o que poida pensar a xente, que se exprese dende a súa interioridade proxectando cara o exterior as súas opinións, conviccións e principios morais. Sen presións externas e disfrutando mentres escribe, que para algo é o seu blog.

Porén, hai dous tipos de blogs, os bos e os que son unha merda. E este ten ilusión, xente comprometida e o resto de ingredentes precisos para facer un dos da primeira clase. E que dure.

O meirando crime ecolóxico, sen resolución

2007-04-22T17:23:00.000+01:00

¡ Canto asasino ! E non só de persoas. É moi fácil falar de asasinos de sangue, e non fixarse noutros eidos da vida, obviando así a súa importancia real. Hai asasinos de persoas, asasinos de animais, asasinos de linguas –como ben acabamos de ver-, asasinos de culturas, ou asasinos ecolóxicos...

A este punto é ao que quería chegar eu. Supoño que será común denominador a opinión de que Galiza é un paraíso natural con todas as letras. Ben pola cantidade, ben pola calidade ou ben pola diversidade. Podería falar do mar, dos animais ou dos cultivos orixinais do noso país. Pero agora non. Iso, porque o que me gusta a min de verdade é o monte. Si, como as cabras.

Galiza é un país atlántico, de clima oceánico, con influenzas da montaña no interior; bosque tamén oceánico caducifolio, inda que con demasiado peso, diría eu, dos alcolitos, ultimamente. Vemos unha Galiza conformas redondas, con montañas e vales, con ríos e rías, con prados e montes, con praias e acantilados... O inverno húmido convértenos nun recuncho privilexiado do que chaman España, humidade que chega das choivas que chegan ao balcón atlántico...

Eu crieime nunha aldea pequena, preto da Coruña. Está á beira do monte, mellor dito, un bo anaco da aldea está xa cáseque dentro do monte. Inda que hai cinco ou seis anos podería dicirvos que en lugar de estar á beira, estaba arrodeada de monte. Sentíame privilexiada. As fins de semana e outras épocas de lecer paseinas brincando polo monte, repito, como as cabras...

Pero hai algo que me fendeu. É pouco dicir que a vaga de lumes deste último verán, en 2006 foi un gran atentado ecolóxico, un gran atentado contra Galiza enteira... Dende primeiros de agosto perdinme en cifras arrepiantes de hectáreas queimadas e vilas ameazadas, xente afundida pero que non se rendía... Os foráneos, nun alarde de intelixencia, ven o atentado como unha “pena” ecolóxica, polo desequilibro dos ecosistemas. Veñen dende Madrid para “alucinar” con kilómetros e kilómetros de negritude e deserto. Pero non son quen de ver que o valor para min e para NÓS de toda esta MERDA non está única e exclusivamente no que eles cren. Nin tan sequera no valor económico afundido que significa un marco ennegrecido... O que pasa realmente é que é parte de nós. O nos monte, ao que vamos de rapaces a facer “o cabras”. I é aí onde podemos confirmar que falamos de asasinos, porque os que acabaron deliberadamente cos montes galegos prendéndolles lume como a unha morea de madeira vella e xornais na noite de san Xoán, acabaron para sempre cunha parte de nós.

Lembro esas datas. Erguíame pola mañá cedo e ía pró “choio”. Alí, ollaba ao lonxe e vía aparecer as primeiras columnas de fume espeso, inda non acabara de saír o Sol... Como era posíbel?? Chegou a estar o Exército Español e Zapatero entre nós e só se falou de axudas aos afectados. Fíxose do problema un tema político, unha arma máis, unha pedrada ao nacionalismo, chea de intereses e desinformación... E, case un ano despois, sigo sen saber algo de por que, de quen fixo iso, de quen nos tirou esa parte de nós, quen arrasou Galiza e que razóns tivo... Que pasou?

O GALEGO É MASACRADO NO ENSINO

2007-04-22T15:18:00.000+01:00

Inflúe moito como nos ensinen de pequenos. Si, a esa reflexión non lle falta razón. Velaí a proba do demoledor informe publicado hai uns días que que amosaba o masacre no que está sumida a lingua galega, a nosa, no ensino.

E din os altos cargos, e todo iso, por que? Porque o ensino galego é desastroso, lamentable. Eu, por exemplo, cursei os meus estudo primarios nun colexio concertado relixioso e até terceiro de primaria non tiven ningunha materia en galego a parte de galego.

Eu aprendín na escola con 4 anos a ler en castelán, a escribir en castelán. Non sei se ti que estás lendo fuches ensinado en galego como primeiro idioma pero podo dicir por experiencia que o 85% dos rapaces galegos aprender a ler, a escribir, a multiplicar, a dividir en castelán. Si, é así. Eu penso que aí está a chave do problema. Os políticos non fan nada, non hai máis que escoitar falar a Touriño ou Feijoo, que están asasinando o idioma." O dixen eu", " El mo dixo" e atentados similares adoitan saír da boca de eses terroristas do idioma.

Os mestres de escola non está preparados, hai mestres de lingua galega en certos colexios concertados de Ourense que son nados en Madrid, que non teñen idea do idioma e que tamén contribúen a asasinar o idioma. Co idioma non se xoga así, pero temos o que merecemos. Somos parvos, ou alomenos eso parece. Pero aínda hai remedio, debémonos erguer e berrar forte para opoñerse a esta castrapización do idioma. Ergámonos contra os " hemos dito", os " mo dixeron", os " non to dixen", os " podan", " queran"...

Pero talvez non compense que as xentes da Galiza aprendan galego, talvez non compense o ensino. Non o sei. Eu son dos que penso que o ensino talvez sexa algo inventado por unha empresa de varredores de lixo ou algo porque cando chegue o momento no que todos teñamos títulos universitarios, entón varrer as rúas será un verdadeiro negocio.

Talvez por iso, non compense o galego na escola. Xa dixo Baltar, Mr. Cacique do PP ourensán que " o galego só serve para falar no ´pueblo`". ¡ Canto asasino !

Todos xuntos

2007-04-22T11:35:00.000+01:00

Todos xuntos é a maneira mais efectiva de acadar uns obxectivos. Durante moitos anos, baixo a influencia das ideas liberais de Adam Smith, dábase por probado que se cada individuo competía e procuraba o mellor para sí, a sociedade obtiña tamén o seu mellor.

No filme A Beautiful Mind, que narra parte da vida do matemático John Nash, hai un momento no que se explica de maneira sinxela, e talvez un pouco machista, que o vello Adam Smith andaba algo errado. Tres rapaces e catro raparigas -unha loira e as súas tres amigas morenas- encóntranse nun salón de billar. A loira é a mais feitiña e todos os rapaces desexan en principio competir por gañarse a súa atención. Nash apórtalles unha solución mais interesante: se todos competisen pola loira só un tería éxito, mentres que se decidisen colaborar renunciando á loira e facerlle a beira cada un a unha morena o éxito sería máis probábel.

Cada fin de semana vense modestos equipos de fútbol nos que o ego dos futbolistas desaparece e flúen no partido para acadar bos resultados mentres noutras bandas de vedettes de calzón curto o xogo resulta mediocre. Das moitas cantigas anónimas e o folk ate as comunidades de software libre de hoxe pódense encontrar milleiros de casos de éxito colectivo colaborativo onde se puxo o ben común por riba do particular. Así debería ser tamén coa xestión do solo urbano.

Na outra banda, o exceso de competitividade e individualismo egoísta tamén ten mostrado os seus tráxicos estragos no Xapón, cunha elevada taxa de suicidos en adolescentes, e, en xeral, en todo o Ocidente, onde psicoterapeutas, autores de manuais de autoaxuda e falabaratos fan o seu agosto tentando de acalmar a ansiedade. Inflúe moito como nos ensinen de pequenos.

UN PROXECTO AMBICIOSO

2007-04-21T21:35:00.000+01:00

¿Por qué non dicilo? Este é un gran soño que hoxe ve a luz. Un blog que aúne moitos autores (espero moitos máis) e que sexa espazo de referenza do BLOGOMILLO galego. ¿Quén dixo que estabamos mortos? !Nin mortos nin escravos!

Este proxecto baséase na seguinte premisa: cada post comeza coa última frase do anterior. Eses serán os ELOS que formarán a CADEA que pretende ser esta bitácora virtual.

Desexámoslle que se ENCADEEN. Ou aínda mellor, que se unan ao proxecto! !Todos xuntos!