Porque somos persoas

E abofé que cando deixes as desculpas haberá alguén agardando pola súa oportunidade contigo. Seguramente porque as desculpas non son propias de persoas seguras de si mesmas, e ese tipo de persoas non son o prototipo de éxito. Deixa de penar e vive. As obsesións non son boas para ninguén.

E non esquenzas que a perspectiva da idade é moi importante: non ves as cousas igual hoxe que mañá, ou de aquí a un anaco sequera. O tempo é un señor, e nós non somos máis ca os seus escravos.

Non podes afogar nun vasiño de auga cando sei que es capaz de nadar no océano. A túa vida será o que ti queiras facer dela. Agora é o momento de aprender. Algún día agradecerás ter pasado estas penas no teu corazón, porque serán parte de ti e engrandecerante como persoa.

Así que hoxe, sal, mira ao ceo, respira fondo e olvida todo o que hoxe che magoa. Eres puro amor e a vida darache o mesmo, como un crevacabezas. Has de saber que cando menos buscas algo, máis doado será de atopar.

porta aberta

E algúns seguen a chamarlle problemas domésticos... Malditos cínicos. Non se decatan de o problema non é da súa casa, nin sequera da súa parella, é deles.

Pretenden facernos crer que vivir cun home ou unha muller é unha pesada carga á que non poden renunciar. Cando foi unha escolla libre que un día fixeron e non deixan por comodidade, preguiza ou medo.

Disque neste momento, unha parella acaba de se divorciar e só pasarán catro minutos antes de que o faga outra. E ainda queres que pensemos que ti non podes coller a porta e marchar sen mirar atrás? Que só empregas iso coma unha desculpa, cando o que pasa é que és un cobarde? Deberías saber que tan libre é o que escolle quedar coma o que escolle marchar.

Parella, fillos, familia, non busques desculpas se non sabes desfrutar de quen és, sae á rua e berra:

-á vosa disposición. facede comigo o que queirades!

E abofé que cando deixes as desculpas haberá alguén agardando pola súa oportunidade contigo.

Malditos cínicos.

Que afortunados fomos por telo máis de vinte anos amargándonos a existencia...

Afortunados por ter soportado todas as súas teimas, as súas lerias. Afortunados por ter sobrevivido ás súas conspiracións de bar.

Afortunados por ter resistido ao totalitarismo da súa mediocridade.

É a hora de celebrar o fin dunha era. O intre no que festexar que gostamos de vivir se cadra un cacho máis libres ao desprendernos da súa compaña.

Disque a regra sentencia que todos somos bos de mortos. El se cadra é a excepción da norma.

O primeiro que me preguntei tras ler a noticia no xornal, é como ela foi quen de aturalo tanto tempo. ¿Como se pode perdoar a primeira labazada, como se pode esquecer forzadamente a primeira humillación?

Só me podo imaxinar que fronte a unha dor insoportábel un poida tirar man dunha venda que poñerse sobre os ollos...

Pero... e ese cruel e cómplice silencio? Porque os seus veciños nunca denunciaron o alboroto que provocaban as sanguentas malleiras ás que sometía á súa dona? Porque os profesores tragaron coa leria de que as mancaduras dos cativos eran froito de pequenos accidentes domésticos? Porque os seus compañeiros de traballo fixemos a vista gorda cando tiñamos en fronte un cabrón de tal magnitude?

Non fun ao seu enterro, pese a ter compartido mesa na oficina durante 20 anos. Non fun, porque seica cuspir está prohibido en campo santo, o mesmo que recibe cos brazos abertos aos asasinos metidos a suicidas.

El acoitelouna até o coma profundo por celos infundados. O prognóstico reservado é a incerteza que apuñala hoxe os nosos estómagos. Ogallá sobreviva, esa será a vinganza da humanidade.

Logo estivo a procura dos nenos, que por sorte déronse agochado no faiado. E covardemente rematou quitándose a vida nunha improvisada e chapuceira forca no medio da cociña. Os que viron a escena contan que semellaba un cocho colgado no día da matanza.

E algúns seguen a chamarlle problemas domésticos... Malditos cínicos.


*Nota do autor: este microrelato é unha ficción cecais demasiado real...

Eurocristifraga

Vaia cousa, iso é o que penso eu que é a Eurocopa, unha cousa moi molesta e incómoda que só serve para amargarnos, por non dicir outra cousas, a parrilla de televisión. Os telexornais non falan doutra cousa, as portadas dos xornais están colapsadas, todo o mundo fala do mesmo... menudo coñazo! Aínda por riba, como á selección española vaille relativamente ben, todo o mundo vai e ilusiónase, como se fose tanta cousa que eses tíos estén en cuartos, en fin, que se lle vai facer. A ver se perden dunha vez e a xente recupera un pouco a cordura que boa falla fai. Outro tema que trae tolos ós periodistas e á sociedade en xeral, é a fichaxe de Cristiano Ronaldo, sí o portugués este tan famoso que últimamente temos ata na sopa, o mesmo que quere fichar o Madrid, que o Manchester non quere vender e que el mesmo non sei que quere, porque non se decide nin de coña. Disque vale noventa millóns, eu dende logo non os pago por el nin por ninguén, bueno, por alguén si, polo señor Fraga Iribarne que co activo que anda ultimamente ben os vale, mañá por exemplo, ten unha intervención no cogreso popular, haberá que ver que paridas di, eu dende logo espero a súa intervención con moito entusiasmo, esta noite case non durmín pensando en que mañá o ía ver tatexando catro gilipolleces, que iso sí, causarán sensación. Ese home si que vale os noventa millóns e non Crisitiano Ronaldo. Que afortunados fomos por telo máis de vinte anos amargándonos a existencia.

Política e demais

Vamos que case todo seguiu como sempre. Hoxe, na igrexa á que adoitaba ir de pequeno vía unha morea de xente que ía á misa, cun só motivo, "por ir", porque esa xente sabía tanto do cristianismo coma eu das consecuencias éticas de mirar un ovo de avestruz a trasluz: nada, ou peor, parvadas.

Pero houbo unha parte da leitura que me fixo reflexionar, bueno, unha palabra, xa que na algarabía que alí xermolaba non permitía escoitar moito máis. A palabra era: Pilatos.

Neste mundo ateo, o cal ten as súas cousas positivas, non é de recibo contar a vida das personaxes do novo evanxeu. Se ben, un pouco de historia non nos veu mal a ninguén. Pois Pilatos era a autoridade romana que gobernaba en Xudea, e resultou que lle deron a un home para que o crucificasen (qué home é o de menos), e resultou, que por Pascoa, unha vez ao ano, tiñan costume de liberar ao preso que a xente pedira, e lle deu a elixir a dous homes (qué dous homes é o de menos) e nun concurso de popularidade se escollía a un e se crucificaba ao outro... e despois, lavábanse as mans.

Moi curioso resúltame. Unha vez ao ano, o supremo poder nos da a elixir entre dous persoas nun concurso de popularidade, e despois, grazas a que nós o eliximos, el pódese lavar as mans e dicir que foi decisión nosa, que é democracia, e seguir facendo o que lle pete.

Seméllase demasiado á actualidade. O poder do capital fai o que lle peta, pero como temos eleccións cada catro anos, vivimos nunha democracia. É a democracia de lavar as mans, de que unha man lava outra, e de poñer unha cabeza de turco pero preservar a sacra estrutura capitalista que fai aos ricos máis ricos, e os pobres... pódese ser máis pobre? E que os pobres sexan máis.

Señores, Poncio Pilatos, era catro veces máis demócrata que os que temos agora. Vaia cousa.

Política e hamburguesas

E vinte anos poderemos comer hamburguesas "ecolóxicas" no McDonalds sen que teñan que cambiar a receita. 2o anos e un día despois, McDonalds tiña o monopolio do negocio dos restaurantes de comida rápida debido ó apoio recibido polo ministerio de Sanidade tras a implantación das receitas ecolóxicas e Bernat Soria, o ministro de Sanidade levaba xa 21 no seu posto. Este ministro, vivira a costa do éxito das hamburguesas ecolóxicas que o seu ministerio promocionara, pero isto estaba cambiando, ó noroeste da península, nunha terra que os máis vellos chamaban Galiza acababa de aparecer un alimento novo que ameazaba a supremacía das hamburguesas, o cocido light. Este cocido estábase extendendo rapidamente a través dos restaurantes Fraga King que dirixidos polo Partido Popular buscaban botar da Moncloa a Zapatero e ós seus ministros. Ante esta ameaza e tras celebrar un gabinete de crise, o goberno decidiu xogalo todo a unha soa carta, alterar a receita milagrosa das hamburguesas ecolóxicas botándolles ´´enriquecedores´´ químicos para combater ó cocido. Pero iso sí, os cidadáns non poderían sabelo xa que tras 20 anos promocionando o ecolóxico e a uns días das eleccións semellante noticia sería a súa sentencia de morte. E dito e feito, deuse a orde de que se enriqueceran as hamburguesas. A xente, que levaba 20 anos comendo a mesma merda non apreciou o cambio pero o plan tivo o efecto desexado xa que do cocido non se voltou saber nada. O PSOE gañou as eleccións, Bernat Soria continuou sen facer nada, os gobernos seguiron mentindo e ocultando cousas eternamente e Fraga cansouse de perder e deixou por fin de tocar os collóns ( con perdón). Vamos que casi todo seguiu como sempre.

Alieníxenas en son... de paz ecolóxica??

Ó alieníxena estoupoulle a cabeza e Galicia ficou ceibe e minifundista dous mil anos máis. E é que o progreso é alieníxena. O que non sabemos é se veñen en son de paz.

Un progreso que máis semella alieníxena ca terrícola(ou alomenos digno dos comics de spiderman dos anos 70) son os transxénicos. Si, eses produtos que ao comelos nos volvemos verdes e nos saen antenas. Estou ironizando, sería ben mellor que fose así.

O máis semellante aos transxénicos vén do mundo audiovisual, en especial, da película "The six Sense" onde aparece Bruce Willis. Por se non o sabiades, ao final está morto, xa é unha peli vella, podo permitirme desvelalo. Pois nesa película, unha rapaza morta maniféstaselle a un rapaz para que lle dea un vídeo ao seu pai. Nese vídeo, a madastra botaba un taponciño de... ¿lixivia? un dos grandes misterios da película, que ían pouco a pouco envelenando á rapaza ata matala. O pai, supoñemos que divorciaríase daquela muller por e a denunciaría e sabe cristo as que lle montaría. Pero todos nós facemos a mesma pregunta: "Por que a rapaciña non dixo nada ata que morreu?"

E iso me pregunto eu. Nós mesmos aínda estamos peores que a nena xa que dubido que moitos teñan a seguridade de atopar ao neno que nos vexa despois de mortos. Pero nos están envelenando. A nosa madrastra, a Unión Europea, aprovou o xullo pasado unhas normas polas que se permitía nos alimentos cun "pouquiño" de transxenidade e contaminación denominado "accidental ou unevitábel" chamalos "ecolóxicos". Curioso, porque outros conseguen que ese pouquiño inevitábel ou accidental non estea. Polo tanto, aquí a nosa madastra nos da garantías, a garantía de que se non compramos ecolóxico imos ter nas nosas más un produto moi contaminante... que ben...

E a cousa non se queda ahí. O permiso para cultivar en tranxénico para vender en ecolóxico (a isto deben chamarlle fomentar a agricultura ecolóxica) tamén aparece o non permiso para cultivar e criar en ecolóxico. Refírome, un dos casos máis claros son os ovos da casa. Unha señora, que ten as súas pitas ben coidadas, e con visitas do veterinario, en condicións boas, resulta que non pode vender os seus porque non están marcados cunha máquina de coste de varios millóns das antigas pesetas, varios tramos de 6.000 euros deberemos dicir agora, que etiqueta os ovos coa data do día...

Polo que se es pobre, podes comprar productos non ecolóxicos, ou tamén comprar froita decorativa de cera que vai ser do mesmo estilo, ou gastar os cuartos e comprar productos etiquetados de ecolóxicos que significa que só están un pouco menos contaminado que o resto. Ten coidado con comer cousas da casa porque iso en breves non será "legal"...

A este alieníxena non lle estoupará a cabeza, nola fará estoupar a nós. Mireno polo lado bo. E vinte anos poderemos comer hamburguesas "ecolóxicas" no McDonalds sen que teñan que cambiar a receita.