"Para el stress..."

É máis, aquel encontro inda que buscado e preparado, tornouse nunha situación sórdida que a fixo sentirse culpable e lle volveu a meter a angustia no peito. Pero iso pasáballe sempre que comezaba unha relación cun home, ela quería devorar e ser canibalizada e non sempre eles podían satisfacer esa necesidade de desgarro interior, de feito o gatillazo do rapaz dos Martes do Portal tampouco a sorprendera moito. Ai que complicado é atopar alguén que te colme.

Manola ergueu do chan e púxose a andar baixo a lúa cara a casa. De ter alguén a cámara de vídeo que ela mercara, podería grabar a unha muller sen zapatos nos pés andando pola cidade paseniñamente no medio da noite. Captaría imaxes dos cartaces anunciando concertos pegados nas paredes e amosaría a tranquilidade das rúas a certas horas da madrugada. Sería quen de facernos ver o aire pesado que acompaña aos intres previos á tronada e pousaría na lente da cámara uns nubeiros negros que irían cubrindo o ceo e as estrelas e que rematarían por tapar a lúa. Un lóstrego iluminou a escena na que Manola chegaba á casa e sacaba as chaves para abrir o portal no momento en que un trono a facía mirar para o ceo.

E foi cando se puxo a chover con esas gotas gordas que tanto lle gustaban a Manola e que tanto lle recordaban a cando o seu defunto e asasinado home aproveitaba a auga para levala contra as paredes dos edificios, e darlle uns bicos aínda máis húmidos que as propias pingueiras que agora lle esbaraban polas fazulas. Que tolería lle dera aquel día que arrincara os posters das paredes e decidira mudar de vida, pero que sería a existencia sen esas arroutadas? Nada.

Manola ficou no medio dos caldeirazos que estaban a tirar do ceo mollándose toda,
notando como o ambiente refrescaba ao tempo que se lle ían aclarando as ideas. Todo o que fixera fora ben feito pero precisaba centrarse un pouquiño máis: deixaría o portal, deixaría ao rapaz dos martes, deixaría a cidade, deixaría de pensar no seu home, deixaría a bata azul tirada encima da cadeira, deixaría que os seus soños inundasen a súa cabeza e fóra problemas! Foi así como Manola desapareceu de súpeto sen que ninguén notase tanto a súa ausencia como o señor gatillazo que resolveu que Uxía sempre sería unha boa moza para el.

Tempo despois saberíase entre a veciñanza por non se sabe quen que alugou, mercou, descargou, viu sen querer ou contoulle un amigo que nunha película titulada "Para El Stress Polvos De Tres En Tres" saía unha muller que se parecía aquela que limpara na rúa das Margaridas, e que vai ser, ti que dis, home eu non a vin pero seica era igualiña, pois a min non ma parecía, ai entón foches ti quen a viu, que ía ser eu que a min contáronmo, tamén me dixeron a min que tiña bo cu, e boa dianteira que para a idade que debe ter consérvase ben, pois mira ti a mozota que a min xa me daba que era un pouco porca, e logo que sabes ti dela?, ai eu nada pregúntallo a aquel da rúa das Margaridas...E o rumor da señora da limpeza da bata azul que tiña stress chegou ao devandito portal e o señor gatillazo descubriu que a súa Manola era toda unha artista, que o soft porno sentáballe moi ben, que a debían nominar para un Goya e que aínda se lle poñía tesa lembrando os martes ás seis da mañá.

E agora viría outra historia, porque Manola vivía en Madrid liberada de complexos e de angustias, facendo florituras co seu corpo e dándose gusto por tódolos lados. O único que sabemos é que vive moito mellor.

soño húmido

- non te cabrees por iso muller que é peor!

- como non me vou cabrear, toliña?

- sabes que non me gustan os diminutivos. falo só para cabrearme, pero non, hoxe non.

- aiii... por que?

manola estaba chorando. non sabía moi ben por que, porque el non lle gustaba. era un bó rapaz, pasábano ben, rian moito. con el conseguira esquecerse dos seus problemas, das cousas que lle daban voltas na cabeza. e agora, dende que deixou o seu cepillo de dentes na casa, todo mudara de súpeto. daba a impresión de que era todo máis serio, máis importante.

- tola, non sei por que me volven todas esas lerias á cabeza.

- deixa que saian, deixa que veñan e dean todas as voltas que queiran, deixa que flúan, se non quedarán dentro e seguirás con ese cabreo que te trae amargada dende hai moito tempo.

- xa estás con esas trapalladas espirituais!

- sabes que funcionan. mírame a min.

- ...

dende había uns meses que á manola lle andaba un ruxe ruxe de preguntarlle á tola por algunha daquelas 'movidas' que tanto lle falaba e que tan ben lle funcionaran. só había que vela, tan guapa, tan deslumbrante, tan fascinante. quedaran atrás, moi atrás, os tempos das roupas flouxas e escuras, das depresións, do seu andar encollido, dos choros, dos desencontros amorosos... estaba claro que era outra.

- págalle á conta ao camareiro que imos dar un paseo.

preto da terraza había un camiño que levaba á fraga onde tanto xogaran de pequenas. o seu xogo preferido era imaxinarse que eran unhas princesas atrapadas no medio do monte, onde os piñeiros, os fentos, os carballos eran os soldados que as custodiaban. un día chegarían os principes azuis a salvalas e imaxinaban o encontro. peiteabanse unha á outra, adornábanse coas flores que atopaban, subían ás árbores para ver chegar á xente e ver se eran os seus príncipes, para imaxinar que estaban na torre dalgún impresionante palacio. sentíanse presas do seu pequeno universo e o monte dáballes liberdade para ir a outros mundos.

- que ben o pasabamos aquí, lembras? que bonito sería volver a xogar coa inxenuidade daqueles tempos. aquí é onde eu quero estar, daste conta? é aquí!

- xa, seino, por iso vimos pasear aquí.

- xa, claro.

pasaron uns poucos minutos paseando, coas lembranzas a rebulirlle polas súas cabeciñas. sentaron nun prado de herba tenra, vendo as nuves e os paxaros, e sentindo como o ar fresco lles daba na cara. manola tumbouse. e tentou relaxarse, que os pensamentos se lle foran a través do seu corpo cara a terra que sentía xusto debaixo. acariñaba a herba cos seus dedos. desexou estar completamente espida, sentirse liberada, parte da natureza que a embriagaba.

- tola.

- si?

- non quixera marchar nunca daquí. quixera quedarme aquí para sempre.

- ese é o teu problema.

- que dis?

- si. aínda segues esperando ao teu príncipe azul.

non puido aguantar nin un só segundo as bágoas que inundaron os seus ollos, que emborronou a imaxe da natureza que as envolvía.

- fíaste de min, manoli?

e púxolle unha man na fronte, dándolle unha pequena caricia pola cara.

- si, tola, si. levo un tempo querendo preguntarche por 'esas cousas', non sei moi ben como tratalas, non sei se creo nelas, pero necesito que me axudes, e ti sempre fuches unha moi boa amiga. déixome nas túas mans.

- pois entón, reláxate, libérate. chora, patalea, durme, fai o que queiras.

a man da tola quedou na fronte de manola, e manola sentía que lle pesaban os ollos.

- a miña man é túa.

manola colleulle a man e fixo que lle masaxeara o pelo, gustáballe moito que llo tocaran, lentamente, sen presas. as cavilacións deixaban de ser tan importantes e a relaxación estendíase coma a auga dende o pescozo ata a punta dos pes. o desexo de espirse volveu agora e pensou que á tola non lle importaría. un por un foi desabotoándose a blusa ata que sentíu a frescura nos seus peitos. baixou a cremallera da falda e notou como alguén (sería a tola) lla retiraba esvarando polas súas pernas. a lenta masaxe da cabeza seguía e seguía. notou como unha man baixaba polo pescozo, rozando a pel coas xemas dos dedos. outra man percorría a perna parándose no muslo. quedou alí, no interior do muslo, quecendo. unha man máis navegaba polo brazo, subindo e subindo ata que chegou ao sobaco. a calor dunha nova man moveuse lentamente ata chegar ao peito. así quedou durante uns minutos, sentíndose flotar entre a herba e as mans que a facían levitar sentindo o ar fresco que a inundaba por todos os recovecos do seu corpo.

e entón, lentamente, as mans comezaron a moverse, sen deixar un só anaquiño de pel sen explorar. todos e cada un dos poros do seu corpo sentiron que estaban vivos, que existían. emborrachábase pouco a pouco coas oleadas de intensas sensacións que lle chegaban de todos os lugares, algúns nin sabía que existían, e algús outros parecían estar fóra do seu propio ser.

e o orgasmo chegou. un orgasmo por cada parceliña de pel. un orgasmo múltiple concentrado nun só.

cando por fin puido respirar, sentiuse realmente ben. como se fose outra persoa, sen deixar de ser ela mesma, manola.

abriu os ollos e estaba soa, vestida. coa súa blusa, sen sostén, coa súa falda, tal e como saíra hoxe pola mañá de casa. era noite e había unha lúa chea impresionante, moi fermosa.

e, por fin, espertou.

Preparativos inocentes

Notábase polo arrecendo, sempre me gustou o cheiro a café recen feito. Pasara tres horas preparando todo.

Dérame un baño con sales perfumadas para cheirar coma un rei. Baixara mercar pan e cruasáns, por se ela quería comer algo (antes ou ainda mellor despois) e un par de caraveis para darlle un toque romántico. Metera champán na neveira. Sacara de debaixo da pila de CD as mmmmúsicas que nunca antes me fallaran. Pasar a aspiradora e limpar todo o piso levou case unha hora.
Pero o resultado pagaba a pena.
Seguro que despois de ver o piso a Manola non lle daba medo vir vivir en el. Nótabase ben ás claras que Manola estaba a piques de ceder e vivir comigo...¡se non tardou nin medio segundo en ofrecerse a vir o domingo! está toliña por min, o que pasa é que tiña medo de que o meu fora o típico piso de solteiro, e abofé que o é, pero ela non tiña porqué enterarse. Ademais, por Manola son quen de cambiar se fai falla. ¡Se mesmo dixenlle a Uxía que non nos podíamos seguir vendo!

Teño unha confianza en Manola que non tivera en ninguén na miña vida. É incrible o que poden facer sentir uns polvos furtivos.

De película

Aínda non sei o que me vai dicir, pero algo é, que está máis nervioso do habitual. O mete-saca de hoxe foi curto de tan impacientes que estabamos, pero ben que o gozamos que, neses 3 meses, ben que aprenderamos a darnos pracer contra o gotelé das paredes da escaleira.

- Pensáchelo Manola? Queres vir vivir comigo? É que preciso máis de ti, quixérate ter escarranchada na cama tódolos días e deixarte morta de gusto e comerte todiña...

- Pero que cousas dis!- e imaxinábame ao cabo de dúas semanas facendo un transplante de vaxina por causa de tantas acometidas.

- Manola, dime que si, dime que si.- parecía o canciño da vella do quinto, ladrándome para que lle fixese caso. Por todos é sabido que as mulleres son tropecentas mil veces tendendo ao infinito máis intelixentes que os homes e vin moi clariño o xeito de aproveitar aquela situación.

- Mira, o que podemos facer é que os domingos á mañá pase pola túa casa, así desafogarémonos un pouco máis e téñoche unha sorpresa preparada para que non me botes de menos o resto dos días, pero vivir...non ves que a cama se rompería aos dous días? Temos que ser precavidos e non levantar sospeitas que se non igual me botan do portal.

- Este domingo virás entón?.- en canto lles dis que poden botar outro pirolazo, xa desvían a súa atención do que eles realmente queren.

- Si, si, as nove estou na túa casa.

- Vente coa bata. So coa bata.- e marchou todo colorado coa petrina baixada.

Esa mañá corrín emocionada cara El Corte Inglés a mercar unha cámara de vídeo. Sempre quixera ser unha actriz porno e ese rapaz íame dar a oportunidade, non así Pedro o meu defunto home, dios o teña no ceo, que andaba máis preocupado da política que dos meus fondos reservados. E agora que o pensaba, o porno galego cotizábase alto. A miña cabeza de empresaria fervía pensando nas posibilidades que tiñamos diante para aproveitar o potencial daquela relación. A ver se todo saía ben.

Marabillosa urxencia

"Un amiguiño para botar un polbo de vez en cando, nada máis." Sei que iso é o que Manola buscaba en min. Porén eu precisaba mais. Non eran abondo estes encontros sexuais dos martes. O meu calendario cambiara para sempre, o día en vermello xa non era o domingo, era o martes. Aquelas porcalladas agochados nun recuncho do portal, sempre atentos ós veciños que baixaran. Nunca se me ocorrera que puidera ter algún atractivo o perigo, pero ainda lembro o día que pasou a vella do quinto co seu can. Mentras a rata peluda esa ladraba o sangue corría mais e mais rápido, e eu movíame mais e mais rápido, e Manola parecía a piques de estoupar, contendo un berro que lle saía de tan adentro que case reventa. ¡Ainda tería coña que a vella nos atopara! -"!Ay, Manoli!, !nunca imaginé esto de ti!, ¡pero que golfa!" Pois si, señora e as gañas que tiña vostede, ¡envexa podre! que se se lle puxera a tiro o parroco ese noviño... Pero non podemos seguir así, calquera día nos collen e todo podería rematar, ademais o mundo está cheo de recunchos fora desta escaleira e ainda temos moito que explorar. Por iso lle teño que propoñer que amplie o horario de 'traballo'. Ainda non sei o que me vai dicir.

Gústame o azul clariño

Gústame o azul clariño. E non me queda outra, que a bata-de-señora-da-limpeza que visto agora tódalas mañás é desa cor. Pois si, foi ese o novo traballo que busquei para recomezar a miña vida e, anque por agora so é un portal o que limpo seguro que han vir máis. As amigas, que poucas merecen ese nome xa, dixéronme que toleara: que a ver porque deixara o meu antigo traballo na oficina, que non había ser tanto o estrés que sufría, que a ver onde se metera o meu home "ou é que o botaches da casa?" e que ordinario eso de fregar portais porque a manicura francesa así non lucía nada.

"Nada Manola...déixaas que falen que non saben nada e a ti tanto che ten o que pensen os demais", dicíame a min mesma. De feito, deixar de relacionarme con elas ía ser o seguinte paso para recomezar a miña vida. Cando aceptara o traballo aínda ía pensando no río e na cal viva, lamentando non poder cobrar a pensión de viuvedade. Tanto tiña, o caso é que a fregona dábaseme ben e ninguén sospeitaría que eu, Manola Rivadulla, fose capaz de asasinar a unha mosca morta coma era o Pedro. Non, non, non. E niso andaba pensando mentres desinfectaba con lixivia o portal 23 da rúa das Margaridas cando baixou o mozo aquel. Debía estar algo enfermo que día tras día furábame coa mirada, igual sospeitaba algo..."que vai sospeitar, ho!".

Hoxe o mozo debera espertar xustiño para baixar ao traballo, ou a onde queira que fose, porque a través do pantalón ben se vía que estaba empalmado coma un burro. "E agora que te paras a pensar Manola, ti fai canto que non botas un bo polviño? Que tanto limpar alfombras alleas e vas e desatendes os teus baixos." O rapaz seguro que se decatou dos meus pensamentos porque se parou en seco no descanso da escaleira. "Ai que apuros, seguro que estou vermella coma unha cereixa."

- Manola, Manola...que so as pelotas deben botar. A ti gústache Serena Williams?

- Non, eu prefiro a Kournikova que non xoga ben pero pásao dun ídem...

- E gústache o tenis, Manola?

- Gústanme máis os tenistas.

E quen o ía dicir que alí mesmo, no descanso da escaleira, ás 6:00 da mañá, cando a xente anda tendo o seu penúltimo soño sen darse de conta, dei en pensar que que sorte a miña por ter posto hoxe as bragas novas xa que ía ter ocasión de ensinalas.

Despois daquel set a catro bolas botando e rebotando sen xeito contra a parede, contra o chan e mesmo contra algún chanzo da escaleira, aquel rapaz, mamón a máis non poder (que me rechupeteou toda), subiu os calzóns e meteu a camisa por dentro deles. Sen máis explicación marchou tirándose dos pelos e berrando non sei que dunha tal Uxía.

Que gusto, meu deus. Está claro que cunha fregona na man vívese mellor. Que mo digan a min.